บทที่ 32
ชดใช้กรรมเต็มรูปแบบ
ฉันจะเป็นคนใจเย็นได้กี่โมง ที่ผ่านมาอุตส่าห์ไม่ยุ่งไม่วุ่นวายแล้วนะแต่มากล่าวหาว่าฉันขายตัวฉันไม่ยอมเด็ดขาด เอ๊ะ! หรือว่าฉันขายให้สามคนนั้นกันนะ?
"นาเดียร์อย่ามีเรื่องเลยนะ เราไม่มีพวกไม่มีหมู่สู้พวกนั้นไม่ได้หรอก" นางพยายามเตือนสติเพื่อนไม่ให้เพื่อนอารมณ์ร้อนไปมากกว่านี้ แต่ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นผล
ฉันเดินขึ้นมาบนห้องที่กลุ่มของปุยฝ้ายกำลังนั่งคุยกันอยู่ โชคดีที่นักศึกษาคนอื่นยังไม่มาและอาจารย์ก็ยังไม่เข้า ฉันจึงเดินเข้าไปหาก่อนจะกระชากผมของนางปุยฝ้ายจากนั้นก็ฟาดฝ่ามือลงไปบนใบหน้าแล้วกระชากหัวมันลงมาจากโต๊ะ
เพียะ!
"กรี๊ดด! อีนาเดียร์มึงปล่อยกูเดี๋ยวนี้นะ!"
"ปากดีนักใช่ไหมมึงมาหาว่ากูขายตัว คนส้นตีนแบบมึงมันต้องเจอแบบนี้!"
ร่างของปุยฝ้ายสู้ฉันไม่ได้เลย เธอผอมแห้งแรงน้อยที่สำคัญเพื่อนใหม่ของมันก็ไม่มีใครเข้ามาช่วย ฉันทั้งตบทั้งตีและกระทืบจนมันร้องไห้ นา
