บทที่ 25
โชคดีเหมือนถูกรางวัล
เช้าวันต่อมาฉันตื่นขึ้นมาเพราะเสียงนาฬิกาปลุกบอกเวลา 9:00 น ตอนนี้ที่บ้านคงมีแต่พี่อัคคีภัย เพราะคนอื่นคงออกไปทำงานกันหมด ฉันหอบสังขารออกมาอาบน้ำแล้วหากับข้าวกับปลานั่งทานเงียบๆ จนเสียงพี่อัคคีภัยเดินลงมาจากบ้าน
"เป็นไงบ้างไอ้หมอมันบอกถ้าเธอรู้สึกเจ็บหรืออักเสบให้กินยาบนโต๊ะได้เลย-__-!"
"ไม่ทรมานเท่าครั้งแรกแต่รู้สึกปวดเมื่อยไปหมด"
"กินยาดักไว้ก็ดีเดี๋ยวจะไม่สบายเอา"
"อืม..."
บรรยากาศของการอยู่ร่วมกันระหว่างชั้นกับพี่อัคคีภัยเริ่มเปลี่ยนไป เขาไม่ค่อยด่าไม่แขวะไม่มาวุ่นวายกับฉันแต่จะถามทุกครั้งเวลาที่ฉันก้าวขาออกจากบ้าน
ที่สำคัญเขาให้กุญแจรถกับฉันด้วยแถมยังบอกถ้าฉันอยากไปไหนก็ไปได้เลย
ส่วนพี่ธามจากที่แสนดีอยู่แล้วตอนนี้ยิ่งแสนดีกว่าเดิม จนฉันรู้สึกอบอุ่นไม่ได้รู้สึกกดดันเหมือนเมื่อก่อน พี่เวย์เองก็เช่นกัน เขาคอยทักมาถามไถ่ฉันตลอดทั้งวัน ไม่รู้ฉันคิ
