สุดท้ายโรฮันนาก็ต้องยอมมาดูอาการสามี โดยไม่ลืมที่จะทำข้าวต้มหมูสับร้อนๆ ไปฝากคนไข้ที่ดื้อด้านไม่ยอมกินข้าวกินยาด้วย พอมาถึงโรงแรมที่สามีพักก็เดินเข้าไปหาเขาในห้องนอนโดยไม่รีรอ
“หยีจ๋า หยีอยู่ไหน คุณเบิร์นคิดถึง” คนที่โดนพิษไข้เล่นงานนอนซมอยู่บนเตียงตัวร้อนจี๋ เพราะไม่ยอมกินข้าวกินยาประชดชีวิต ละเมอเรียกชื่อภรรยาด้วยน้ำเสียงแสนจะทรมานใจ จนคนที่เพิ่งเดินมาได้ยินเข้าพอดีถึงกับใจอ่อนยวบ
“แค่ก แค่ก แค่ก” คนนอนซมไอจนหน้าดำหน้าแดง ไม่สนใจเสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามาในห้องเลยสักนิด
“นายครับ นาย…” เดรคเดินตามเข้ามาเพื่อจะเอายามาให้นายหญิงป้อนนายของเขา ก่อนจะสะกิดเรียกคนที่นอนคุดคู้ไอจนตัวงอเบาๆ
“ไปให้พ้น! ฉันบอกให้ไปตามเมียฉันมา ไม่ได้ยินหรือไงห๊ะ!” คนเจ้าอารมณ์หลับหูหลับตาตวาดลูกน้องด้วยเสียงแหบแห้ง ทำอะไรก็ไม่ได้ดั่งใจ บอกให้ไปตามเมียเขามาให้มันยังทำไม่ได้ น่าโมโหนัก!
“ไม่สบายแล้วยังจะโวยวายอ
