สองอาทิตย์ถัดมา
ช่วงนี้น้องแคสเปอร์ปิดซัมเมอร์ พอเจ้าหนูน้อยไม่ได้ไปโรงเรียนก็ขลุกอยู่ที่บ้านกับผู้เป็นแม่ทั้งวัน เกิดความเบื่อหน่าย อยากออกไปเปิดหูเปิดตาหาอะไรสนุกๆ ทำตามประสาเด็ก ทำให้เจ้าจอมซนเกิดปิ๊งไปเดียบรรเจิดขึ้นมาได้ เลยวิ่งมาหามารดาที่กำลังนั่งปอกผลไม้ป้อนบิดาด้วยท่าทางกระหนุงกระหนิง
“แม่ฮะ น้องแคสเปอร์คิดถึงป้าอรกับลุงเคียรอสจัง” หนุ่มน้อยพูดเหมือนอ้อนๆ มารดา
“งั้นวันพรุ่งนี้ เราไปหาป้ากับลุงกันดีไหมลูก?” โรฮันนารู้สึกสงสารที่ลูกชายอยู่ที่บ้านกับตน ไม่ค่อยได้พาไปเที่ยวไหน เพราะช่วงนี้เธอก็ยุ่งกับการทำบัญชีรายรับรายจ่ายของฟาร์มช่วยสามี และไหนจะออกไปดูแลร้านขนมอีก
“ไปครับ ไปๆ” เด็กชายพยักหน้าหงึกหงัก ยิ้มร่าด้วยความดีอกดีใจ
“พ่อไปกับเราด้วยไหมครับ?” หันมาถามผู้เป็นพ่อที่นั่งอยู่ใกล้ๆ เพราะเขาอยากจะให้ไปด้วย
“มันแหงอยู่แล้วไอ้เสือ เมียกับลูกพ่อไป พ่อก็ต้องไปด้วยสิครับ” ถ้าลูก
