วันนี้โรฮันนาไม่ได้ออกไปเฝ้าที่ร้าน เพราะรู้สึกเพลียจัดจนไม่มีแรงแม้แต่จะงัดร่างอ่อนปวกเปียกของตนขึ้นมาจากเตียงนอน ว่าที่คุณแม่จึงถือโอกาสนอนพักผ่อนอยู่ที่บ้าน โดยฝากลูกน้องดูแลร้านให้หนึ่งวัน เพราะเธอเหนื่อยมากเหลือเกิน ทั้งที่อาการคลื่นเ**ยนอาเจียนก็หายไปแล้ว แต่อาการเมื่อยล้ากลับไม่หายตามไปด้วย
ตอนสายของวันหญิงสาวจึงงัวเงียลุกขึ้น ออกมาเดินยืดเส้นยืดสาย ใจจริงเธออยากจะนอนแหมะอยู่บนเตียงแล้วหลับยาวตั้งแต่เช้าจรดเย็นเสียด้วยซ้ำ แต่ก็ระลึกได้ว่าหากตนทำแบบนั้นก็จะไม่ดีกับลูกน้อย ฉะนั้นเธอจึงพาเจ้าตัวน้อยมาเดินออกกำลังกายรับแดดอ่อนๆ ซักหน่อย เท้าน้อยย่ำไปตามพื้นหญ้าที่หน้าเรือนหลังเล็กช้าๆ เงยหน้างามขึ้นค่อยๆ สูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอด
“อ๊ะ!”
ทันใดนั้นเธอก็หลุดอุทานออกมา ในวินาทีที่ก้มลงแล้วเหลือบไปเห็นร่างของเจ้าเพื่อนยากตัวโตที่เธอแสนจะคิดถึง โรฮันนาคิดว่าตัวเองคงตาฝาดจึงยกมือขึ้นขยี้ต
