หนึ่งเดือนต่อมา
“คุณเบิร์นคะ! คุณเบิร์น!” โรฮันนาสะกิดเรียกสามีที่นอนแนบข้างเบาๆ น้ำเสียงกระท่อนกระแท่นเพราะความเจ็บกำลังวิ่งพล่านไปทั้งร่าง
“จ๋าที่รัก ว่าไงครับคนดี เป็นอะไรฝันร้ายเหรอ ดูสิเหงื่อแตกพลั่กเชียว”
คนประสาทสัมผัสเป็นเลิศผงกหัว แล้วลุกขึ้นมองหน้าชื้นเหงื่อ ก่อนจะรีบวาดแขนไปโอบกอดร่างภรรยาไว้ มือใหญ่ค่อยๆ เช็ดเหงื่อตามใบหน้าและลำคอให้อย่างอ่อนโยน
“มะ…ไม่ใช่ค่ะ หยีปวดท้อง…จะคลอดลูก” โรฮันนาเสียงขาดเป็นห้วงๆ ทำหน้าเหยเกเมื่อความเจ็บเริ่มเข้าโจมตีมากขึ้นเรื่อยๆ
“ใจเย็นๆ นะคนดี คุณเบิร์นจะพาไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้” เบอนันเดสลนลานลุกจากเตียงไปใส่เสื้อผ้าอย่างลวกๆ แล้วรีบวิ่งออกไปนอกห้องทันที
“ไอ้เดรคโว้ย! ไอ้เดรค!” เขาตะโกนเรียเลขาในเวลาดึกสงัด ทำให้คนที่กำลังจะเข้านอนถึงกับสะดุ้งโหยง รีบตรงดิ่งมาหานายที่ห้องทันที
“มาแล้ว มาแล้วครับนาย มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ” เดรคถามเสียงระ
