หลังจากความจริงเปิดเผย ยัยฮารุก็หายตัวไป ไม่มาเรียนอีกเลย ได้ข่าวว่ามันซิ่วไปเรียนที่อื่นเรียบร้อยแล้ว ดูเหมือนเรื่องทุกอย่างจะคลี่คลาย เพื่อน ๆ ต่างเข้ามาขอโทษฉันกับยัยจูน พวกเราไม่ได้ถือโทษโกรธใคร เพราะไม่ได้สนใจคำนินทาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว
"เมื่อกี้ฉันว่าฉันดูไม่ผิด" ฉันหรี่ตามองยัยจูนที่เดินลงรถคันหนึ่ง ที่ฉันคุ้นตาเป็นอย่างมาก
"อือ" มันพยักหน้ายอมรับ ก็รถคันนั้น มันรถพี่คีแรน
"ตั้งแต่เมื่อไหร่?" ฉันทำหน้าตกใจ ไม่คิดเลย ดูไม่มีมูล มันไม่มีพิรุธอะไรด้วย
แต่ก่อนที่ยัยจูนจะตอบฉัน ร่างมันก็เซถอยหลังไปสองสามก้าว
ผลัก!
"ใครมาส่งมึง!" มีนเดินเข้ามาผลักยัยจูนเต็มแรง แล้วถามเสียงดัง
"ทำอะไรน่ะมีน!" ฉันรีบเข้าไปพยุงยัยจูนไว้
"กูถามมึงว่าใครมาส่ง พี่คีแรนใช่มั้ย!" ยัยมีนไม่ได้สนใจคำพูดฉัน จ้องยัยจูนเขม็ง
"อือ" ยัยจูนตอบในลำคอ
"มึงแม่งแย่งแฟนกู!" มีนตะโกนเสียงดัง ทำให้คนที่กำลังมุงดู ซุบซิบ
