ฉันยืนมองเธอไปจนลับสายตา ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่
"จบแบบนี้ก็ดีแล้วเนอะ" ฉันหันไปพูดกับเซรินเบา ๆ
"ฉันยังไม่อยากเชื่อ ว่าคนอย่างเธอจะกล้าทำขนาดนี้" เซรินพูดเสียงเบา สายตาเธอยังจับจ้องที่ประตูทางออกที่จูเลียเพิ่งถูกลากออกไปเมื่อกี้
"คนเราหน้าซื่อใจคดได้มากกว่านี้อีก ฉันล่ะเจอมานักต่อนัก"
"แต่ฉันก็ผิดเองแหละ ที่เชื่อเธอง่ายเกินไป"
"ไม่ใช่ผิดหรอก แค่เธอไว้ใจผิดคน" ฉันยกมือขึ้นไปแตะหลังมือเธอเบา ๆ เป็นเชิงปลอบใจ
"ขอบใจนะ หอม" เธอยิ้มจาง ๆ
"แน่นอนสิ เพื่อนกันต้องช่วยเพื่อนอยู่แล้ว แต่ถ้ามีใครมาพูดอะไรให้ไม่สบายใจอีก บอกฉันนะ" เดี๋ยวฉันบวกด้วยเอง
"อือ! ^^" เธอยิ้มกว้างจนตาหยี ฉันเห็นแล้วก็โล่งใจสุด ๆ ใบหน้าแววตาที่ไม่ได้มีความกังวลหรือโศกเศร้า
พวกเราเดินเข้าไปในบ้าน ก็เห็นสองหนุ่มยืนล้วงกระเป๋าคุยกันอยู่กลางห้องโถง
"โอเคมั้ย" พี่ลีออนถามขึ้นทันที เมื่อพวกเราเดินมาอยู่ตรงหน้า
"ค่ะ" เซริ
