มหาลัย
ฉันลงรถแล้วรีบวิ่งขึ้นห้องเรียน เกือบมาเรียนไม่ทัน เพราะเมื่อเช้าโดนสูบพลังไปเกือบหมด แต่แล้วเท้าฉันก็ชะงัก เมื่อเปิดประตูเข้าไปในห้อง สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่ฉัน มันอาจจะเป็นเรื่องปกติของคนมาสาย แต่สายตาที่เพื่อน ๆ ในห้องมองมามันไม่ใช่ มันผิดปกติ ฉันกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก็พบกับยัยฮารุ ฉันเกือบลืมเรื่องมันไปเลย แบบนี้ก็ไม่ต้องเดาหรอก สายตาเพื่อน ๆ ที่มองฉันแบบนี้ เพราะมันแน่นอน
ฉันเดินเข้าไปที่นั่งว่างหลังห้อง เพราะที่นั่งประจำนั้นมีคนนั่งไปแล้ว ถึงจะต้องนั่งคนเดียวก็ไม่เป็นไร ดีกว่ามีเพื่อนที่คอยคิดจะหักหลังแบบนั้น
"ถ้าจะหวงแฟนขนาดนั้น ก็ไม่ต้องมีเพื่อนหรอก"
"ตัวเองไม่มีดีเท่าเพื่อน เลยกลัวแฟนทิ้งไปหาเพื่อนตัวเองหรือเปล่า"
"จะยังไงก็ช่าง ไม่ควรหวงแฟนกับเพื่อนขนาดนี้มั้ย เอ่ยปากคุยด้วยไม่ได้"
เสียงซุบซิบนินทาดังมาเป็นระยะ ๆ พร้อมกับสายตาไม่เกลียด ไม่ชอบขี้หน้าฉัน จนกระทั่งอาจารย
