ค่ำคืนนี้เป็นอีกคืนที่ฝนตกกระหน่ำไม่ขาดสาย เสียงฟ้าคำรามสั่นสะเทือนทั่วผืนฟ้า ลมกรรโชกแรงพัดให้หน้าต่างบ้านสั่นไหว เสียงเม็ดฝนกระทบหลังคาดังระรัว
ในห้องนอนที่มืดสลัวชัยยศไม่อาจข่มตาให้หลับได้เขานอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงกว้าง ดวงตาจ้องเพดานมืดด้วยใจที่ว้าวุ่น เขารู้ดีว่าฟ้าใสกลัวฟ้าร้องมากแค่ไหน
เปรี้ยง!!!
เสียงฟ้าผ่าดังเปรี้ยง! แทบในทันทีเขาลุกขึ้นนั่ง ดวงใจร้อนรุ่มราวถูกไฟเผา พอนึกถึงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่นของลูกเลี้ยงสาวเขายิ่งร้อนรุ่มใจ สายตาคมจ้องมองภรรยาที่นอนอยู่ข้างกายด้วยความชั่งใจ เมื่อเห็นว่าเธอนอนหลับสนิทเขาจึงก้าวลงจากเตียงแล้วเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบๆ
ประตูห้องนอนของฟ้าใสถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบา ร่างสั่นเทาของเธอซุกอยู่ใต้ผ้าห่ม พ่อเลี้ยงรีบเดินเข้าไปหาแล้วโอบกอดเธอไว้อย่างปลอบประโลม
"ไม่เป็นไรแล้วเด็กดี ลุงอยู่ตรงนี้แล้ว"
ชัยยศบอกกับเธอด้วยน้ำเสียงอบอุ่น อ้อมแข
