"คะ? คุณหมายความว่ายังไง?" จังหวะนั้นสายตางามก็เหลือบมองลงดูข้างล่าง
เรไรรีบลุกขึ้นออกจากตักเมื่อรู้ว่าตัวเองกำลังนั่งทับอะไรอยู่ พวงแก้มเนียนแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ
"กรี๊ดด" ร่างบางกรีดร้องด้วยความเขินอาย ก่อนจะรีบวิ่งออกจากห้องเขามาโดยลืมว่ากลัวผีในตอนแรกไปเสียสนิท
"ฮ่าๆๆ" พายุหัวเราะเสียงดังตามหลังแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เรไรเป็นคนแรกที่ทำให้เขาหัวเราะได้มากขนาดนี้
"ไอ้บ้า! จะหัวเราะทำไม!"
เช้าวันต่อมา..
"คุณพาฉันไปส่งที่บ้านเถอะนะ"
"ที่นั่นเธอเรียกมันว่าบ้านงั้นเหรอ"
"ถึงแม้มันจะดูวุ่นวายไม่มีความอบอุ่นเลย แต่แม่ก็อยู่ที่นั่นฉันทิ้งท่านไว้แบบนั้นไม่ได้หรอก คุณก็รู้ว่าพ่อเลี้ยงฉันเป็นคนนิสัยยังไง"
เธอคะยั้นคะยอหนักเข้าพายุก็ใจอ่อนจึงพาเธอไปส่งที่บ้าน ก่อนจะรีบไปทำงาน
หลังจากนั้นทั้งคู่ก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย เพราะหลังจากเสร็จพิธีงานศพภารกิจของเรไรที่ตกลงไว้กับเจ้าสัวเมฆาก็
