ตื่นเช้ามาด้วยร่างที่ระบมหนัก ก่อนสิ้นสติฉันจำได้ว่าภาพตัดสุดท้ายคือที่ระเบียง และถูกอัดกึ่งกลางกายที่โซฟาเตียงแท้ ๆ แต่ตอนนี้เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างยากลำบาก และมองไปรอบ ๆ กลับเป็นในห้องนอนฟูกหนาที่นุ่มสบาย พอมาคิด ๆ ดูแล้ว ทำไมเมื่อคืนต้องร่วมรักกันที่ระเบียงนั่น ทั้งที่ห้องนอนตรงนี้มันดีกว่าไหน ๆ เฮ้อ...
“อั่ก...เจ็บ” ฉันขยับตัวเพียงนิดก็รู้สึกเจ็บช่วงล่าง แถมร่างกายยังรู้สึกราวกับมีท่อนเหล็กทับกันจนขยับลำบาก พอได้ขยี้ตาเพื่อมองให้ชัด ๆ กลับพบว่าความรู้สึกเหมือนท่อนเหล็กทับนั้นมาจาก ขนและขาของติณณ์ที่ก่ายกันอยู่
ฉันที่กำลังจะหันไปบ่นเขาที่นอนข้าง ๆ เห็นเขากำลังหลับ อ้าปากหว๋อน้ำลายไหลมุมปากอย่างมาความสุข ก็ดันบ่นไม่ออก
แล้วทำไมหลับแล้วถึงยังยิ้มอยู่แบบนั้น เมื่อคืนเขาคงมีความสุขมากสินะ
‘ใช่สิ...ไม่งั้นร่างฉันคงไม่รู้สึกระบมขนาดนี้หรอก’
ฉันยกมือขึ้นเช็ดน้ำลายจากริมปากเขาเบา ๆ พอไ
