“นึกว่าหม่อนจะกลัวรึไง...ติณณ์ไม่กล้าจูบหม่อนในที่กลางแจ้งแบบนี้หรอก” ฉันไม่เชื่อว่าเขาจะกล้าทำ เขาอายจะตายที่จะทำอะไรแบบนั้น ถ้าเป็นฉันพูดก็ว่าไปอย่าง ฮ่า...
“นี่แน่ะ เจอหม่อนลงโทษหน่อยเถอะ หมั่นไส้มานานแล้ว” ฉันยกมือทั้งสองข้างบีบแก้มของเขาอย่างหมั่นเขี้ยว โดยไม่กลัวในสิ่งที่เขาพูด เพราะมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์เลยล่ะว่าเขาไม่ทำแน่...
แต่แล้วมือสองข้างที่กำลังบีบแก้มเขาไปสักพักนั้น กลับถูกเขารวบด้วยมือแกร่ง ก่อนจะดันมันลงไป สายตาติณณ์มองกันจริงจังมาก แต่ก็เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ทำให้ฉันใจเต้น
“จะ...จะทำอะไรติณณ์”
“ก็ทำเหมือนที่บอกไปแล้วไง”
“จะ...จะบ้าเหรอ คนเยอะแยะ”
“แต่ตรงนี้ไม่มีคน...”
“มันก็ไม่...อุปส์!!!” ฉันเลิ่กลั่กจนแทบบ้า สายตากวาดมองไปรอบ ๆ แม้จะเป็นเหมือนที่ติณณ์พูดว่าตรงนี้ไม่มีคนเดินผ่านไปมาแล้ว แต่มันก็สว่างเสียจนไม่กล้าจะทำอะไรแบบนี้ ทว่า...ติณณ์ไม่คิดเช่นนั้น เขาโน้มใบ
