หนึ่งเดือนไวเหมือนโกหก ติณณ์ขะมักเขม้นในการฝึกภาษาอังกฤษมาก เชื่อไหม...ช่วงที่เขาไปเรียนที่สถาบัน ฉันก็เดินเตร็ดเตร่แถวที่พักรอเขากลับมา พอตกเย็นเขาก็พาฉันออกไปเที่ยวตามเมือง เพราะไม่อยากให้ฉันอุดอู้อยู่แต่แถวนั้น ขณะเดียวกันเขาก็พยายามเดินไปทักทายชาวต่างชาติ เพื่อใช้สิ่งที่เรียนมากับสถานที่จริง ๆ พอเห็นความตั้งใจที่อยากจะพูดภาษาอังกฤษให้คล่องเร็ว ๆ เพื่อที่จะตามฉันไปอเมริกาแล้วล่ะก็ โคตรรักเขาเลยค่ะ เขาให้ความสำคัญกับการเรียน พร้อมกับไม่ทิ้งฉันให้รู้สึกเหงา นี่แหละผู้นำที่ดีที่อนาคตฉันจะฝากชีวิตไว้ให้เขาได้
‘ผู้ชายคนนี้ ฉันปักจองแล้วนะ ใครก็อย่าคิดจะแย่งฉันล่ะ ฉันน่ะสู้สุดชีวิตแน่บอกเลย’
“วันนี้วันสุดท้ายแล้วสินะ ที่เราจะอยู่ด้วยกันที่แคนาดา” ฉันพูดขึ้นขณะเดินจับมือกับเขาเดินไปตามสวนใจกลางเมืองในยามค่ำคืนที่ประดับด้วยไฟสวยไปทั่วบริเวณ ผู้คนก็เดินกันอย่างพลุ่งพล่านหลังเรียนและทำงานกันอย่
