เขาแค่รู้สึกว่าระหว่างเรามันไม่ควรจบลงแค่เมินเฉย และเพราะภาพในวันนั้น แววตาแสนอัดอั้นของเธอ ทำให้เขาเอ่ยขอโทษออกมาจากส่วนลึกในจิตใจ ที่จริงเขากลับมาทบทวนตัวเองก็พูดแรงไปจริง ๆ และสถานะของเรามันก็น่าอึดอัด เขาหึง เขาหวงแต่ลืมไปว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน คิลล์จึงเอ่ยปากขอโทษเพราะไม่อยากโดนเกลียด
ทั้งที่ปกติเขาก็ไม่แค่ว่าใครจะมองยังไง แต่กับเธอเขาแค่ไม่อยากให้เราเป็นแบบนี้ เขายังอยากจะเจอเธออยู่
“คุณอคเนย์ ชวัลกรเชิญที่ห้องตรวจสองได้เลยค่ะ” คิลล์กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่พยาบาลสาวกลับเอ่ยแทรกเรียกเข้าห้องตวรจเสียก่อน เขาเลยต้องจำใจลุก
“s**t! ปวดเท้าเป็นบ้า” ดาน่ามองตามร่างสูงที่ลุกขึ้นอย่างกะทันหัน เธอจึงเข้าไปพยุงเข้าทันที ทำให้คิลล์ชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะหลุบตามองร่างบางที่ตัวเล็กกว่า
“เดินสิมัวชะงักอะไร”
“ก็…ไม่คิดว่าเธอจะช่วย” เธอก็ไม่รู้เหมือนกัน แค่ไม่อยากเห็นเขาทำตัวเอาแต่ใจโวยวายลั่
