ดวงตากลมโตกวาดมองหาร้านอาหารที่ยังไม่เคยมากิน เพราะปกติจะสั่งเมนูข้าว แต่วันนี้อยากกินเส้นจึงได้ราเมนตรงกลางของร้านอาหารทั้งหมด ระหว่างรอรับของกินอยู่นั้นก็มีรุ่นพี่ในคณะคนหนึ่งขยับตัวมายืนเยื่องอยู่เบื้องหน้า
“ราเมนเทมปุระได้แล้วค่ะ”
ดาน่ายกยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเดินขึ้นไปเพื่อรับถ้วยราเมน แต่รุ่นพี่สาวที่เธอไม่คุ้นหน้าคุ้นตากลับยื่นไปรับมาให้ แม้จะแปลกใจที่อีกฝ่ายยื่นไปรับทั้งที่เธอจะมาถึงอยู่แล้ว
“ขอบคุณนะ..”
คำพูดขอบคุณแทบกลืนลงไปในลำคอ เมื่อเสี้ยวหน้าของรุ่นคนนั้นแสดงออกอย่างมีแผนการ นั่นทำให้เธอรีบหดมือกลับอย่างรวดเร็ว แต่เหมือนจะไม่ทันเมื่ออีกฝ่ายเอียงถ้วยราเมนมาทางนี้แล้ว ดาน่าจึงเบิกตากว้างอย่างตกใจ
หมับ!
ถ้วยที่ทำท่าจะพลิกคว่ำอยู่รอมร่อกลับถูกแย่งไป เมื่อชายหนุ่มในเสื้อช็อปสีดำยืนมือมาจับถ้วยไว้แน่น ก่อนจะจ้องหน้ารุ่นพี่สาวคนนั้นอย่างดุดันจนอีกฝ่ายหน้าซีด
“ปล่อยมือ”
“
