“ระยำ แกทำผู้หญิงแรงไปแล้วนะโว้ย!” ลาซาลอสจะเข้าไปประคองพาขวัญ แต่ปลายกระบอกปืนสั่งให้เขาหยุดอยู่กับที่
“อย่าขยับนะมึง”
ลาซาลอสพ่นลมออกจากปากแรงๆ ก่อนจะหันไปหาพาขวัญ “ออกไปจากที่นี่ซะ รีบไปซะ”
“ไม่...พายไม่ไป คุณลาซคะ พาย...” หญิงสาวร่ำไห้ปิ่มจะขาดใจ จะเข้าไปหาเขา แต่เขาขยับตัวออกห่าง
“ฉันบอกให้ไปจากที่นี่ยังไงล่ะ หูแตกหรือไง!”
“แต่พายเป็นห่วงคุณลาซ...”
“ถ้าเธอเป็นห่วงฉัน เธอก็ต้องเป็นห่วงลูกของฉันด้วย ออกไปจากที่นี่ซะ ถ้าฉันรอดออกไป เราคงได้พบกัน”
“ไม่นะคุณลาซ”
“ฉันบอกให้ไปไง ไปสิ!”
พาขวัญร้องไห้อย่างทุกข์ทรมาน มองลาซาลอสอย่างเสียใจเป็นที่สุด “พายขอโทษ...พายขอโทษ...”
“บอกให้ไปไง พาขวัญ พาลูกของเราออกไป!”
ในเมื่อไม่มีทางเลือก พาขวัญจึงต้องตัดสินใจวิ่งออกมา แต่ยังไม่ทันจะก้าวไปไหน สุพรรษาก็ปรากฏตัวขึ้นเสียก่อน
“คุณสุ...”
สุพรรษาจิกผมของพาขวัญเอาไว้ และลากทึ้งเข้าไปหาลาซาลอสและม
