ตอนที่ 14
เวลาผ่านไปนานกว่าหนึ่งชั่วโมง ลูกพีชนอนหอบเหนื่อยไร้เรี่ยวแรงบนโซฟาห้องรับแขกจากจุดเริ่มต้นอีกห้องหนึ่ง กลายเป็นว่าตัวเล็กร่างกายเปลือยเปล่านอนคว่ำหน้าส่วนอีกคนหายหน้าหายตานานพักใหญ่ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะพยายามดันตัวเองลุกขึ้นนั่งเธอได้สติจึงต้องการแต่งตัวให้เรียบร้อย กลืนน้ำลายลงคออย่างหิวกระหายน้ำสะอาดดวงตากลมโตมองหาเสื้อผ้าตัวเองซึ่งอยู่ไกลออกไปอีก
“เอาไปใส่ นี่น้ำ”
“ขอบคุณค่ะ หนูอยากดื่มน้ำอยู่พอดีเลย” รับแก้วน้ำและเสื้อผ้ามาไว้ในมือ ก่อนจะกล่าวขอบคุณชายหนุ่มร่างสูงพลันในหัวคิดแต่โทษตัวเองรู้สึกผิดกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นกลัวว่าอีกฝ่ายจะไม่พอใจ
“ไปใส่เสื้อผ้าได้แล้ว เดี๋ยวไอ้พีจะซื้ออะไรนะผ้าอะไรสักอย่างมาให้”
“หนูขอโทษนะคะ ที่ทำโซฟาพี่เปื้อน”
ว่าพลางยกแก้วขึ้นจิบน้ำลดอาการกระหายลงไปได้บ้าง ถึงอย่างนั้นคนตัวเล็กก็รู้สึกผิดเธอเอ่ยวาจาขอโทษต่อเจ้าของห้องก่อนจะหลุบตามอง
