ตอนที่ 24
พวกเราพาพระรามออกมาเดินเล่นที่สวนสาธารณะของหมู่บ้าน โดยพี่เสือเข็นรถเข็นของพระรามเด็กชายตัวน้อยกำลังนอนราบมองท้องฟ้าและสิ่งรอบข้าง เขาไม่ร้องไห้อย่างที่อลินบอกจริงด้วยหน้าตาน่ารักจัง ฉันไม่มีความรู้สึกเหนื่อยเลยด้วยซ้ำแค่ได้เห็นหน้าพระราม เด็กน้อยตาแป๋วพร้อมกับยกไม้ยกมือตามประสาเด็กระหว่างนั้นพี่เสือหยุดรถเข็นพอดีฉันจึงก้มลงไปเล่นกับหลาน
“พระรามน่าเอ็นดูจัง”
“อยากมีลูกไหม” คนตัวสูงยืนอยู่ด้านหลังของรถเข็นเอ่ยถามไถ่เธอขึ้น เสือส่งสายตามองการกระทำของเธออยู่ห่างๆ พลางอมยิ้มตามไปด้วยอย่างลืมตัว
“หนูยังเรียนไม่จบเลยค่ะ ถ้าเรียนจบค่อยว่ากันอีกที”
เปล่งน้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามหญิงสาวเพราะเขาอยากมีลูกมาตลอด แต่อนาคตที่วางแผนไว้กลับไม่มีเธออยู่ในนั้น ไม่รู้อะไรดลใจให้เขาลังเลใจอยากจะมีเธออยู่ในอนาคตด้วย อีกไม่นานแม่ของเสือก็คงจะรบเร้าให้แต่งงานมีครอบครัวเหมือนอย่างพี่ชาย หลานชายคนแรกเป
