เนิ่นนานเท่าไรน่านน้ำก็ไม่รู้ได้ หญิงสาวรับรู้เพียงความหวานละมุนของรสจุมพิต ภูชิตหลอกล่อให้คนตัวเล็กพรึงเพริดไปกับสัมผัสอ่อนโยน มือใหญ่ลูบไล้ร่างนุ่มนิ่มผ่านเนื้อผ้าที่ยังห่อหุ้มอยู่ แต่คนที่ถูกสัมผัสกลับรู้สึกร้อนผ่าวทุกตารางนิ้วที่ถูกจู่โจม
“อื้อ!” มือใหญ่เลื่อนเข้ากอบกุมอกเด้งหยุ่นบีบเคล้นเร่งเร้าอย่างผู้ชำนาญการ จนร่างเล็กแอ่นเบียดเข้าหาเรียกร้อง ภูชิตเลื่อนมืออีกข้างกอดรัดเอวคอดไว้แน่น ใบหน้าสากระคายเลื่อนต่ำลงซุกไซ้ลำคอหอมกรุ่นอย่างหลงใหล
“พะ...พอนะคะคุณภู” น่านน้ำดึงสติที่เหลือเพียงน้อยนิด เอ่ยปาก
ห้ามด้วยเสียงสั่นระริก เธอไม่เคยปฏิเสธเขาได้ เพียงแค่ถูกเขาสัมผัส อารมณ์รักก็โหมกระพือขึ้นอย่างง่ายดาย
“อืม...ไม่พอ จะเอาอีก”
“อ๊ะ!” เสื้อชีฟองบางเบาถูกดึงออกจากขอบกระโปรงตัวสั้น แล้วรวบขึ้นไปกองไว้เหนือเนินอกพร้อมกับบราเซียร์ลูกไม้สีชมพูอย่างรวดเร็ว ปากร้อนร้ายกาจเข้าครอบครองเม็ดลูก
