“เราแก่กันจนป่านนี้แล้ว ดอกไม้ให้อภัยพี่ไม่ได้เลยหรือไง พี่รู้นะว่าหนูน้ำเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ดอกไม้ฟังแล้ว พี่ขอโทษ จะให้พี่ทำยังไงดอกไม้ถึงจะยอมยกโทษให้พี่” กำนันช้างผู้ทรงอิทธิพลคนหนึ่งในจังหวัดพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ตลอดชีวิตตั้งแต่หนุ่มจนแก่ปูนนี้แล้ว เขาไม่เคยต้องงอนง้อใคร หากแต่ผู้หญิงคนนี้ที่เขาทำผิดกับเธอไว้ยังคงเป็นตราบาปในใจเขาเสมอมา หากเธอไม่ยอมยกโทษให้เขา เขาคงตายตาไม่หลับแน่นอน
“ดอกไม้ ยกโทษให้พี่เถอะ” กำนันช้างคุกเข่าลงตรงหน้าป้าดอกไม้ ก้มหน้านิ่งรอคำพิพากษา ป้าดอกไม้ตกใจที่กำนันช้างคุกเข่าลงต่อหน้า
“พี่ช้างทำอะไร ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้นะ เดี๋ยวใครมาเห็นหรอก”
“พี่จะไม่ลุกขึ้น จนกว่าดอกไม้จะยกโทษให้พี่”
“ฉันจะยกโทษหรือไม่ยกโทษให้ มันสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ”
“สำคัญสิ สำคัญมาก หากดอกไม้ไม่ยกโทษให้พี่ พี่ไม่มีวันนอนตายตาหลับแน่นอน” สองสายตาประสานกันแน่นิ่ง
“พี่ยอมรับผิดทุกอย่าง
