รถนนท์จอดนิ่งหน้าคอนโด เกนนั่งเบาะข้างคนขับ ดวงตายังแดงก่ำจากการร้องไห้อย่างหนักมาตลอดทาง
เสียงลมหายใจเธอสั่นเป็นจังหวะ นนท์ดับเครื่องยนต์ หันมามองเกนด้วยสายตาห่วงใย
“เกน แน่ใจนะว่าอยู่คนเดียวได้ ถ้าไม่ไหว เราขึ้นไปส่งได้นะ”
“ไม่เป็นไรนนท์ ขอบใจมากนะที่อยู่ด้วยวันนี้ ถ้าไม่มีนนท์ ฉันคง…” เสียงเธอขาดห้วง น้ำตาคลอขึ้นมาอีกครั้ง
“เราเป็นเพื่อนกัน ไม่ต้องขอบใจหรอก แค่เห็นเกนไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว” นนท์เอื้อมมือมาวางบนไหล่เธอเบาๆ
เกนเม้มปากนิ่งอยู่อึดใจ ก่อนจะเอ่ยออกมาช้า ๆ
“นนท์ ช่วยเก็บเรื่องนี้เป็นความลับได้มั้ย ฉันยังไม่พร้อมจะบอกใคร” สายตาเธอสั่นไหว
นนท์นิ่งไปชั่วครู่ เขามองใบหน้าซีดเซียวของเกนที่มีแต่ความกังวล ก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ
“ได้สิ เราจะไม่บอกใคร จนกว่าเกนจะพร้อมเอง”
เกนก้มหน้าลง น้ำตาไหลเงียบๆ อีกครั้ง ก่อนจะฝืนยิ้มบางๆ
“ขอบใจนะนนท์ ขอบใจจริงๆ”
เกนเปิดประตูลงจากรถ เดินช
