เมียเป็นสมบัติของผัว

วายุและการ์ดคนสนิทอีกจำนวนหนึ่งของลูกชายอดีตนายทหารยศใหญ่ยืนประจำการอารักขาอยู่หน้าเรือนหอกลางป่าเขาลําเนาไพรตั้งแต่เสร็จพิธีมงคลสมรส ขณะนี้ก็เป็นเวลารุ่งสางแล้ว ทว่าเขาก็ยังไม่เห็นผู้เป็นนายขยับตัวลงมาจากชั้นบนของตัวบ้านเลย เนื่องจากคิดว่าบุคคลทั้งสองไม่ลงรอยกันขนาดนั้น เจ้านายเขาน่าจะโดนฤทธิ์เดชของคุณณีนราให้ชวนปวดหัวจนไม่อยากที่จะอยู่ที่นี่ต่อ แต่สิ่งที่คาดการณ์เอาไว้มันกลับตรงกันข้ามทั้งหมด ตอนโดนเจ้าของโรงไม้เรียกให้เข้าไปหาเป็นการส่วนตัว “ยังไงนะครับ ใครเป็นอะ...” ตอนแรกยังไม่ทันจะได้สังเกตอะไร ทว่าพอเจ้านายของตัวเองหันไปสนใจเมนูมื้อเช้าง่าย ๆ ตรงเคาน์เตอร์ครัวต่อ ภาพแผ่นกว้างซึ่งมีรอยข่วนเป็นทางยาวก็ทำเอาวายุต้องกลืนทุกอย่างลงคอ ที่อยู่กับคุณหนูนาจนถึงเช้าคือรําลึกความหลังกันอยู่นั่นเอง แต่รําลึกอีท่าไหนบ้าง เจ้านายไอ้วายุถึงขั้นต้องให้ตามหมอถึงบ้านหลังจบศึกคืนเข้าหอวันแรก! “วันนี้มีอะไรด่วนหรือเปล่า” “มะ...ไม่มีครับ เชิญคุณราชสีห์ใช้เวลาร่วมกับภรรยาได้ตามสบายเลยครับ ส่วนเรื่องหมอ ผมจะรีบตามให้เดี๋ยวนี้ครับ” “ขอบใจ” เจ้าของบ้านใจกลางโรงไม้ที่ถูกเนรมิตขึ้นเพื่อเป็นเรือนหอไม่ได้คิดจะสนใจลูกน้องคนสนิทซึ่งออกคำสั่งไปก่อนหน้าต่อ ชายหนุ่มอายุใกล้แตะเลขสาม เปลือยกายท่อนบนและมีเพียงกางเกงลำลองหมิ่นเหม่ทำเพียงยกกาแฟดำขึ้นจิบ มองมื้อเช้าที่เลือกทำเองตามโอกาสเหตุเพราะไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายประจบสอพลอ เนื่องจากเขาเป็นบุตรชายที่เกิดมาโดยคุณหญิงใหญ่สุดของบ้าน แต่มันก็เป็นเพียงอดีต แน่นอนว่าตอนยังเด็กก็เคยเกือบจะตายมาแล้วด้วยฝีมือของบรรดาเมียเล็กเมียน้อยของคนเป็นบิดา ที่มีความทะเยอทะยานจะขึ้นมาเป็นใหญ่แทนมารดาของเขา เพียงแต่คนพวกนั้นจะหารู้หรือไม่ว่า แค่มีพวกหล่อนเข้ามาเดินยั้วเยี้ยเป็นหนอนแมลงวันรอเจาะเนื้อเข้าไปถึงกระดูกในบ้านก็ทำให้ผู้เป็นแม่ของเขาต้องทนทุกข์ระทมทุกวินาทีที่มีชีวิตอยู่ และจนป่านนี้ราชา ราชสีห์ก็ไม่ทราบเช่นกันว่ามารดาจะปล่อยวางได้หรือยัง เขาเติบโตมากับคุณปู่และรับช่วงบริหารกิจการโรงงานไม้แปรรูปต่อจึงไม่คิดเข้าไปสุงสิงอะไรกับคนมักมากเช่นนั้นอีก จนกระทั่งอดีตนายทหารยศใหญ่อยากที่จะลงเล่นการเมือง ลูกชายคนโตแบบเขาที่ไม่มีข่าวฉาวโฉ่จึงต้องรับหน้าที่เป็นภาพลักษณ์จอมปลอมที่ดีเพื่อส่งเสริมบารมีบิดา รวมถึงยังไม่คิดด้วยว่าผู้ให้กำเนิดจะบีบตระกูลพรรณรายณ์มาเกี่ยวดองกับเราจนได้ โดยอาศัยเส้นสายที่ตัวเองนั้นมีเหนือกว่าคนที่อยู่ด้านขาวสะอาดมาตลอด แต่วัฏจักรของผู้มีอำนาจมากกว่ามันก็เป็นเช่นนี้ ขึ้นอยู่ที่ว่าหลังจากนี้พวกเขาจะรับแรงกระแทกและอดทนอดกลั้นได้มากเพียงใด “ไหนพี่บอกว่าแต่งการเมืองไง ทำไมสภาพเจ้าสาวเป็นแบบนั้น” “ก็มีเซ็กซ์กันตามประสาข้าวใหม่ปลามันไหม แค่หนักมือไปหน่อยก็เท่านั้นเอง” คุณหมอประจำโรงพยาบาลรัฐในตัวอำเภอที่ถูกวานให้เข้ามาดูอาการของพี่สะใภ้ตัวเองหมาด ๆ ได้แต่ถอนลมหายใจออกมาเมื่อได้ยินแบบนั้น เพราะนอกจากพี่ชายต่างมารดาตัวเองจะไม่ได้สำนึก ทว่าเสร็จกิจเรื่องอย่างว่าแล้ว เจ้าของโรงไม้ยังไม่คิดที่จะใส่ใจดูแลณีนราเลย หากเขาเข้ามาช้ากว่านี้เจ้าสาวการเมืองของพี่ชายจะไม่ช็อกเพราะพิษไข้ไปเลยหรือยังไง แบบนั้นเขตแดนไม่อยากจะคิดเลยว่าระหว่างธรรมดำรงสกุลกับพรรณรายณ์จะเป็นเช่นไรต่อ รวมถึงไม่ทราบด้วยเช่นกันว่าทำไมจู่ ๆ เจ้าสาวถึงได้กลายเป็นจอมแสบของบ้านนั้นแทน เนื่องด้วยตอนแรกมันถูกวางตัวเป็นคุณครูณีนรินทร์ไม่ใช่หรือ เพียงแต่เรื่องของครอบครัวจอมปลอมที่มีแต่ความโสมม เขตแดนก็ไม่คิดอยากจะวุ่นวายอะไรด้วยแล้ว เลยเลือกเรียนหมอเพื่อจบมาจะได้ยุ่งจนไม่มีเวลาให้ทำหรือคิดอะไร แต่น่าแปลกที่ครั้งนี้พี่ชายต่างมารดาของตนเองยื่นมือเข้าไปร่วมวงด้วย ทั้งที่อีกฝ่ายก็ใช่ว่าจะกินเส้นกับบิดาที่มักใหญ่ใฝ่สูงแบบนั้น หรือเป็นเพราะที่เขาเคยได้ยินตอนนั้น? “ผมรู้ว่าเรื่องแบบนี้มันปกติของพี่ แต่หนูนาไม่ใช่เด็กของพี่ไงครับ ที่จ่ายจบแล้วจะทำยังไงกับพวกเธอก็ได้ เขาต้องมานอนป่วยเพราะพี่ไม่ยั้งแรง รวมถึง...” พี่ชายของเขตแดนยังไม่สวมใส่เครื่องป้องกันอีกด้วย ขนาดที่ว่าเขาให้เกียรติพี่สะใภ้ตรวจดูเพียงผ่านแล้วส่งต่อหน้าที่ให้แม่บ้านที่อยู่ประจำโรงไม้ดูแลต่อยังนึกโมโหขนาดนี้ หากเจ้าสาวตื่นมาแล้วเห็นสภาพของตนเองเป็นแบบนั้นไม่รู้ว่าจะโกรธแค่ไหน เนื่องจากทุกคนในอำเภอต่างทราบดีว่าหนูนาไม่เคยคิดจะกลัวใครอยู่แล้ว ที่ทุกอย่างมันต้องลงเอยแบบนี้เป็นเพราะความโลภของพวกผู้ใหญ่ “ภรรยาก็เป็นเหมือนสมบัติของสามี ฉันมีสิทธิ์ในตัวของณีนราทุกอย่าง นายไม่ต้องมาสอน” ราชสีห์ได้ยินประโยคแบบนี้มาตั้งแต่จำความได้ และมันก็เป็นสิ่งที่บิดาของเขาทำให้เห็นมาตลอด ร่างสูงใหญ่ฉบับชายแท้กล่าวกับผู้เป็นน้องชายต่างมารดาเพียงแค่นั้นก็เลือกก้าวเดินอย่างไม่ทุกข์ร้อนขึ้นมาที่ชั้นบนของบ้านไม้ แล้วเปิดประตูเข้าไปในห้องหอที่ร่วมรักกับภรรยาเมื่อคืน “เสร็จหรือยัง” แม่บ้านคนสนิทสะดุ้งตกใจเล็กน้อย แม้จะอยู่กันมานาน ทว่าอิ่มเอมก็ไม่เคยชินในการมาเงียบ ๆ ของเจ้านายอยู่ดี ยิ่งกับเด็กที่เมื่อก่อนเคยสดใส โตมากลับกลายเป็นคนพูดน้อยแต่ทำหนัก จึงไม่แปลกใจที่โรงไม้ซึ่งคุณท่านทิ้งเอาไว้ให้จะเติบโตแบบก้าวกระโดดไปอีกหลังเปลี่ยนมือกิจการ แต่บ้างก็ว่าเป็นยุคที่ธรรมดำรงสกุลเข้าสู่ด้านมืดโดยสมบูรณ์ อำนาจบารมีที่รวบรวมครอบครองมาได้จึงง่ายต่อความรุ่งโรจน์ ทว่านั่นเป็นคำตอบทั้งหมดหรือไม่ก็มีเพียงบุคคลตรงหน้าของหล่อนเท่านั้นที่รู้ “เสร็จแล้วค่ะ แต่ว่าชุดเจ้าสาวคุณราชสีห์จะให้ป้านำไปส่งร้านทำความสะอาดแล้วเย็บใหม่หรือไม่คะ” “ทิ้ง” เหตุเพราะมันไม่เหลือเค้าโครงเดิมแล้วด้วยมือคู่นี้ของเขาเอง อีกทั้งเจ้าสาวที่นอนหายใจสม่ำเสมออยู่ก็ไม่ได้มีความนิยมชมชอบอยากที่จะแขนวมันเก็บใส่ตู้โชว์เอาไว้ดูเล่นหรอก “อ่า ค่ะ งั้นป้าขอตัวก่อนนะคะ ส่วนยาต่าง ๆ กับเวลาที่ต้องทานอยู่ตรงนั้นค่ะ หากคุณณีนราตื่นสามารถแจ้งเธอได้เลยค่ะ” เจ้าของห้องไม่ได้คิดใส่ใจที่จะพูดคุยกับแม่บ้านซึ่งอยู่ด้วยกันมานานต่อ ให้หลังหล่อนเดินออกไป ช่วงขายาวจึงเดินไปหยุดตรงหน้าหญิงสาวที่หลับสนิทอยู่ หันมองยาที่ถูกจัดแยกเอาไว้สองชุด และแน่นอนว่ามือหนาเลือกหยิบสิ่งที่ต้องกินตามชั่วโมงกำหนดขึ้นมาพิจารณาอยู่ครู่เดียว ก่อนจะเลือกหมุนตัวเดินออกไปจากห้องโดยไม่ลืมที่จะทิ้งมันลงไปในถังขยะ TBC.