“ไหวหรือเปล่า”
เป็นเสียงทุ้มของลูกชายกำนันที่เปล่งออกมาเหนือศีรษะ หลังหนูนาปล่อยให้ตัวเองใจลอยอยู่กับห้วงของอดีต โดยไม่รู้เลยว่าอาหารปลาข้าง ๆ กายนั้นหมดไปตั้งแต่ตอนไหน
“เหอะ แค่ผู้ชายคนเดียว กูไม่ตายหรอก”
“ให้มันได้แบบนี้ดิ งั้นไปเดินเล่นในงานต่อไหม เดี๋ยวหมอลำเขาจะขึ้นแล้ว”
“คณะอะไร”
“ขวัญใจไทอกหัก”
“ไอ้เหี้ย ใครมันช่างจ้างคณะนี้มาวะ เดี๋ยวเจอกูเลย”
สินยืนอยู่เหนือเพื่อนตัวเล็กที่นั่งอยู่บริเวณบันไดใกล้ขอบสระ รีบยื่นมือหนาออกไปให้อีกฝ่ายได้จับพยุงลุกขึ้นดี ๆ ข้างที่ว่างก็ยกมันขึ้นเช็ดน้ำตาให้อย่างเป็นธรรมชาติ
นั่นทำให้ชายหนุ่มคิดว่าณีนราช่างไม่เหมาะกับน้ำตาเอาเสียเลย ทว่าที่ตรงนั้นหากมันจะเป็นของสิน มันก็คงจะเป็นไปตั้งนานแล้ว ฉะนั้นอยู่ในสถานะแบบนี้ไปจนกว่าจะจากลากัน
มันก็ไม่ได้แย่อะไรเลย เพราะฟ้าลิขิตให้เราเกิดมาเป็นเพื่อนที่พร้อมจะหยิกหลังกันเสมอ
“สภาพแบบนี้จะไปร้องแข่งเขาให้
