“เธอพร้อมไหมที่รัก” พี่ข้างกำลังทำหน้าจริงจัง
“ที่รักจะไหวแน่ใช่ไหมคะ”
“เอิ่ม พี่ต้องถามเธอนะ”
“ค่ะ ที่รักจะไหว”
“งั้นก็ปะ” พี่ข้างกายคว้ามือของฉันไปจับเอาไว้ กำลังจะเปิดประตูห้องนอน แต่แล้วเขาก็หยุดชะงัก “เธอต้องร้องไห้นะที่รัก”
“จะให้ที่รักร้องได้ไงคะ ที่รักไม่ได้อยากร้องไห้”
“แต่ถ้าไม่ร้องมันจะไม่สมเหตุสมผลอย่าลืมว่าเรารักกันมาก” แต่ความเป็นจริงเราไม่ได้รักกันไง
“แล้วจะให้ที่รักทำยังไง” เมื่อพูดประโยคนี้ออกไปพี่ข้างกายมองหน้าฉันอยู่นาน นานนับสิบนาที คล้ายว่าเขากำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่
และแล้วเขาก็พูดอะไรบางอย่างออกมา “รู้ไหมว่าการลืมคนที่เรารักเหตุผลนั้นต้องแย่แค่ไหนถึงอยากจะลืม”
“พี่หมายถึงที่รัก?”
“ใช่ เธอเคยรักคนคนนั้นมาก มากที่สุดเลยล่ะ แล้วเธอคิดดูว่าเธอลืมเขา แต่เขาไม่ลืมเธอ ใครเจ็บปวด”
“...” แล้วฉันก็เริ่มจะคิดตาม เริ่มนึกถึงใบหน้าของคุณสายฟ้า ทว่าพอเริ่มนึกขมับทั้ง
