Chapter 11 :
ในห้องนั่งเล่นของคุณชาญ
เวลา 13:40 น.
ยามบ่ายแก่ ๆ จันทร์เจ้าค่อย ๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาบนโซฟานุ่มของห้องนั่งเล่น ความปวดหน่วงและเมื่อยล้าบริเวณสะโพก ต้นขา และหลัง ทำให้เธอขยับตัวอย่างระมัดระวัง ครู่หนึ่งเธอรู้สึกสับสนเล็กน้อยเพราะนี่ไม่ใช่ห้องของเธอ แต่เมื่อสายตาเริ่มปรับเข้ากับแสงในห้อง เธอก็จำได้ว่าเธออยู่ในห้องของคุณชาญ จึงรีบดีดตัวขึ้นตั้งใจจะกลับไปห้องของตัวเองทันที
แต่ก่อนที่เธอจะก้าวพ้นจากโซฟา เสียงของน้ำฝน เพื่อนสนิทและลูกสาวของคุณชาญ ก็ดังขึ้นจากอีกมุมของห้อง “ตื่นสักทีนะ… ไหนดูหน่อยสิว่าไข้ลดยัง” น้ำฝนคนสวยพูดพลางยื่นมือมาแตะหน้าผากจันทร์เจ้าอย่างไม่อ้อมค้อม
จันทร์เจ้าอึ้งเล็กน้อย มองน้ำฝนด้วยสายตาสงสัย แต่ยังไม่ทันได้ถามอะไร น้ำฝนก็ถอนหายใจและพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงกึ่งเป็นห่วงกึ่งหงุดหงิด “ไม่ต้องมามองแบบนั้นเลย พ่อกูบอกว่าคืนก่อนมึงนอนไม่หลับ แถมยังมีไข้สูง สุดท
