Chapter 6 : พ่อเพื่อนโดนขย่มรัก NC

Chapter : 6 ณ ห้องของคุณชาญ หลังจากที่ปิดประตูและล็อคอย่างมิดชิด จันทร์เจ้าก็แสดงสายตาใสซื่อใส่เขา เพื่อหวังว่าเขาจะอ่อนโยนกับเธอ แต่ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นดังหวัง “ไม่ต้องมาใช้สายตาแบบนั้นกับพ่อเลย... ผู้หญิงยั่ว ๆ แบบหนูต้องเจอคนแบบพ่อ...” คุณชาญกล่าวด้วยท่าทีเย็นชาขณะก้มหน้ามองยัยหนูตัวเล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา แม้จะใช้สายตาแบบนั้นเพื่อออดอ้อนแต่ใจหนึ่ง จันทร์เจ้าก็ต้องการให้เขากระหน่ำความรุนแรงอย่างที่เขาเคยทำ จู่ ๆ หญิงสาวก็ทำการเล่นนิ้ว ค่อย ๆ ไต่มันขึ้นไปจากซิกแพคแข็งแรงของเขาไล่ไปยังแผงอกแกร่งนั้นก่อนที่จะเอ่ยออกมาอย่างท้าทาย “ที่จริงแล้ว... หนูอยากลองเป็นฝ่ายกระทำดูบ้าง หนูอยากรู้ว่าจะเป็นยังไงเวลาที่หนูอยู่บนร่างของคุณพ่อ...” จันทร์เจ้าเป็นผู้หญิงที่กล้าได้กล้าเสียยิ่งเป็นกับผู้ชายตรงหน้าด้วยแล้ว มันยิ่งทำให้เธออดไม่ได้จริง ๆ ที่จะรู้สึกอยากได้อยากโดน เพราะคุณชาญนั้น ทั้งหล่อ ทั้งหุ่นดี ทั้งฉลาด แถมยังรวยมาก ไม่พอยังมีคนรู้จักไปทั่วจากความโด่งดังของเขาที่เป็นเจ้าของโคลงการคอนนี้แห่งนี้ มันเป็นปกติที่เธอจะมีอารมณ์กับผู้ชาย แม้จะผิดจารีตประเพณีไปบ้างที่ดันไปมีกับคนที่เป็นพ่อของเพื่อน แต่เธอไม่รู้สึกเสียดายร่างกายแม้แต่น้อยหากได้ลองหลับนอนกับเขาคนนี้ “หนูแน่ใจเหรอว่าไหว?” “ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ... แต่ถ้าเป็นไปได้หนูก็อยากจะช่วยให้พ่อมีความสุข หนูรู้นะว่าพ่อยังคิดถึงแม่ของน้ำฝนอยู่จากที่น้ำฝนเล่าให้หนูฟัง เพราะงั้นไม่อยากลองใช้เด็กคนนี้เป็นที่ระบายดูบ้างเหรอ?” จันทร์เจ้ายังคงหว่านเสน่ห์และยั่วยวนเขาทุกวิถีทาง มันทำให้เธอรู้สึกดีเมื่อเขาตอบสนองกับคำพูดรวมถึงร่างกายของเธอ น้ำฝนเคยเล่าให้จันทร์เจ้าฟังว่าคุณอัญญา ผู้เป็นแม่ของเธอ เสียชีวิตลงเพียงไม่นานหลังจากให้กำเนิดเธอ ในวัยเพียง 18 ปีเท่านั้น เธอกับพ่อของน้ำฝนอย่างคุณชาญ ต่างเคยมีรักที่เปี่ยมไปด้วยความอ่อนเยาว์ หัวใจของทั้งสองนั้นเต็มไปด้วยไฟรักที่เร่าร้อน ทว่ากลับถูกปกคลุมด้วยความขัดแย้งและเสียงต่อต้านจากครอบครัว ทั้งของคุณอัญญาและของคุณชาญ ครอบครัวของทั้งสองฝ่ายไม่ยอมรับการตั้งครรภ์ในวัยเรียนของคุณอัญญา ดั่งเมฆหมอกที่ปกคลุมฟ้าสีครามของรักแท้ให้มืดมน แม้แต่หลังจากที่คุณอัญญาจากไป ญาติฝั่งแม่ของน้ำฝนก็ยังคงเก็บความไม่พอใจไว้ราวกับเศษหนามในอก พวกเขาไม่เคยลืมที่จะโทษคุณชาญผู้เป็นสามีว่าคือสาเหตุของความสูญเสียนี้ และในหลายครั้งมักแสดงออกถึงความเย็นชาต่อเขา ท่ามกลางพายุแห่งอารมณ์และแรงกดดัน คุณชาญฝ่าฟันทุกสิ่งด้วยหัวใจที่แข็งแกร่ง ประคับประคองชีวิตและเติบโตขึ้นไปพร้อมกับน้ำฝน ลูกสาวที่เขาตั้งใจเลี้ยงดูประดุจดอกไม้ที่แสนอ่อนโยนและงดงามของชีวิต แม้เขาจะเจ็บปวดและโหยหาความอบอุ่นของอดีต แต่คุณชาญก็เลือกที่จะปลูกฝังความเข้มแข็งไว้ในหัวใจตน เขามุ่งมั่นทำงานอย่างหนัก กลายเป็นคนบ้างานจนแทบลืมไปว่าหัวใจของตนเองก็ต้องการใครสักคน เหมือนเครื่องจักรที่ทำงานไม่หยุดนิ่ง เขาหันเหความสนใจทั้งหมดไปที่งานและความสำเร็จ พยายามเติมเต็มช่องว่างในชีวิตด้วยการสร้างตัวเองขึ้นจนเป็นใหญ่เป็นโต แม้รอบตัวจะเงียบเหงา แต่เขาก็ปล่อยให้มันเป็นเช่นนั้นโดยไม่คิดจะหยุดพักหรือเปิดใจให้ใครเข้ามาเลย แต่แล้ว เมื่อจันทร์เจ้าได้ก้าวเข้ามาในชีวิตเงียบเหงาของคุณชาญ เขากลับรู้สึกว่าหัวใจที่เคยเย็นชาและแห้งแล้งไปนานนั้น เริ่มอ่อนยวบลง ดวงตาของเขาเห็นความสดใสและความบริสุทธิ์ที่หาได้ยากในตัวเธอ จันทร์เจ้าเปรียบเสมือนสายลมอ่อน ๆ ที่พัดมากระทบหัวใจเย็นชาของเขา สายลมที่นำพาความมีชีวิตชีวามาสู่พื้นที่ที่เขาปล่อยให้แห้งแล้งมานาน เธอเหมือนแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาในคืนที่มืดสนิท สะท้อนกับความอ้างว้างในจิตใจที่เขาพยายามกดทับไว้ ความรู้สึกที่แฝงเร้นและสับสนในตัวของเขาค่อย ๆ ตื่นขึ้นมา เขาเริ่มตั้งคำถามกับตนเองว่า บางที ชีวิตของเขาอาจไม่ได้ต้องการแค่ความสำเร็จและหน้าที่ แต่ยังมีบางสิ่งที่หัวใจของเขากำลังโหยหาอยู่เช่นกัน อย่างไรก็ตาม คุณชาญก็ยังคงชั่งน้ำหนักกับความรู้สึกในครั้งนี้อยู่ว่ามันเป็นเพียงความใคร่หรือว่าความรัก ขณะเดียวกันเขาก็เห็นภาพของอัญญาซ่อนทับกันกับจันทร์เจ้า ทั้งคู่เหมือนกันในความสดใจและเริงร่า รวมถึงการยั่วยวนที่แพรวพราวและมีเสน่ห์นั้นด้วย “หนูดูเหมือนจะมีความต้องการแอบแฝงนะ...” คุณชาญเอ่ยอย่างยิ้ม ๆ ขณะลูบหัวเธออีกครั้ง จากความรู้สึกเอ็นดูและผูกพันในตัวอีกฝ่ายแบบลุงหลานค่อย ๆ ผันเปลี่ยนกลายเป็นอะไรที่ลึกซึ้งยิ่งกว่า “หนูก็แค่รักพ่อและอยากจะทำให้พ่อมีความสุขก็เท่านั้นเอง...” จันทร์เจ้ายิ้มอย่างหรรษาขณะนำมือไขว้หลังตามนิสัย ภาพที่เธอซ้อนทับกับอัญญาอดีตแฟนสาวของคุณชาญ ทำให้ตัวเขารู้สึกประหลาดใจกับตัวเองมากยิ่งขึ้น “งั้นมาลองดูกันว่าหนูจะทนได้สักกี่น้ำ...” ความร้อนรุ่มกับความรักใคร่ซ้อนทับกันในใจคุณชาญ “หนูทนได้นานอยู่แล้ว...แต่พ่อเถอะ...ช่วยอ่อนโยนกับหนูหน่อยก็แล้วกัน...” ขณะเดียวกัน ความรู้สึกโหยหาและปรารถนาในกามทำให้ใจของจันทร์เจ้าร้อนรุ่ม ภายในห้องนอน ที่เงียบสงบ มีเพียงเสียงดนตรีคลอเบา ๆ ที่ไหลเอื่อยผ่านอากาศ เสียงเพลงพริ้วไหวราวกับกระแสน้ำในลำธาร กระทบกับผิวกายและสัมผัสทุกอณูของหัวใจ จันทร์เจ้าและคุณชาญค่อย ๆ ถอดเสื้อผ้าออกทีละชิ้นหลังจากที่ขึ้นมาบนเตียง แสงไฟสลัวจากโคมไฟข้างเตียงสาดแสงอ่อนโยนลงบนเรือนร่างของทั้งคู่ เผยให้เห็นเงาร่างที่ตัดกันอย่างงดงาม จันทร์เจ้าในท่าทางที่เปลือยเปล่า มีเสน่ห์แบบอ่อนหวานที่บ่งบอกถึงความอ่อนโยนในตัวเธอ ผิวเนียนนุ่มเปรียบดั่งแพรไหม ดวงตาอันบริสุทธิ์ระคนเขินอายสบกับคุณชาญที่มองเธอด้วยสายตาลึกล้ำ คุณชาญผู้มีเรือนร่างสูงใหญ่กำยำ โครงร่างแข็งแกร่งแสดงถึงความทรงพลังและความมั่นคง ราวกับภูผาที่แข็งแกร่ง ทว่ากลับมีมุมอ่อนโยนในสายตาเขาเมื่อจ้องมองเธออย่างเงียบงัน บรรยากาศอุ่นวาบดั่งเปลวเทียนที่ลุกโชน แสงสลัวนั้นช่วยเพิ่มความเข้มข้นให้กับทุกสัมผัส ทั้งสองสัมผัสถึงลมหายใจของกันและกัน อุ่นไอจากผิวกายส่งผ่านถึงกันราวกับความรู้สึกที่ส่งผ่านจากใจสู่ใจ ทั้งคู่ต่างรับรู้ถึงความรู้สึกที่ไม่อาจหักห้าม ความเงียบงันในห้องมีเพียงเสียงหัวใจเต้นที่ดังชัดขึ้นทุกขณะ ราวกับจะกลายเป็นดนตรีทำนองแห่งความสัมพันธ์ที่กำลังจะเริ่มต้น “หุ่นพ่อดีจริง ๆ แค่เห็นก็ฟินแล้ว...” จันทร์เจ้าเอ่ยขณะที่ค่อย ๆ คลานขึ้นมาอยู่บนตัวคุณชาญอย่างที่เธอต้องการ หญิงสาวชันเข่าคร่อมตัวชายหนุ่มด้วยท่าทางที่เย้ายวนใจ สายตาของเธอไล่ขึ้นไป จากแท่งเนื้อที่ชูชันอย่างขยันขันแข็งอยู่ใต้หว่างขาเธอไล่ไปตามร่างกายที่กำยำและเห็นได้ชัดถึงรอนของกล้ามเนื้อที่แค่มองก็มอบความรู้สึกร้อนวูบวาบให้แก่เธอ “เดี๋ยวจะฟินกว่านี้อีก...พร้อมยัง” คุณชาญกล่าวพลางใช้มือหนาจับสะเอวบางของเธออย่างมั่นคงด้วยสองมอง ๆ คอย ๆ ดันร่างเธอลงมาขณะที่สายตาเลื้อยไปทั่ว ตั้งแต่หน้าขาขาวเนียน หน้าท้องแบนราบ รอบอกกว้างน่าขย้ำ ยอดประทุมถันสีชมพูหวานนั้นไล่ไปจนถึงใบหน้างามสง่าและอ่อนหวานของหญิงสาวรุ่นลูก “หนูพร้อมอยู่เสมอเพื่อคนหล่ออย่างพ่อ...” “งั้นก็นั่งลงมาสิ...” “อืม...” หญิงสาวค่อย ๆ ปล่อยให้เรือนร่างอรชรนี้หย่อนตัวลงตามจังหวะของเขา ค่อย ๆ ทำการกลืนกินแท่งเนื้อยาวใหญ่ของคนเป็นพ่อเพื่อนคนนี้ตั้งแต่หัวไล่ลงไปจรดลำ... To be continued...