เช้าวันต่อมา..
"ผมบอกแล้วไงว่าจะไปรับพี่ที่สนามบินเอง" สุขายะเห็นรถสนามบินวิ่งเข้ามาในบ้าน เขาก็รีบมาดู
"ไปรับทำไม พูดเหมือนพี่จำทางกลับบ้านตัวเองไม่ได้"
"คร้าบพ่อคนเก่ง" สุขายะบอกตัวเองว่าจะลืมเรื่องบาดหมางกับพี่ชายให้หมด ยังไงผู้หญิงคนนั้นก็จากไปไม่มีวันกลับมาแล้ว
"แล้วนี่เมียพี่รู้หรือยังล่ะ"
"นายยังไม่รู้..แล้วเธอจะรู้เหรอ" ชายหนุ่มแอบยิ้มที่มุมปาก เพราะคิดว่าจะแอบมาเซอร์ไพรส์เธอด้วย จึงไม่บอกว่าจะเดินทางช่วงไหน
"อันนี้ให้ผมเหรอครับ" สุขายะยื่นมือไปหวังจะรับช่อดอกไม้ในมือของพี่ชาย แต่หิตายะก็รีบซ่อนมันไว้ทางด้านหลัง
"จะเป็นของนายได้ยังไง"
"ผมรู้น่าแค่หยอกเล่นเฉย ๆ"
"รู้ก็ดีแล้ว..แล้วนี่เธอตื่นหรือยัง"
"ผมจะไปรู้กับเมียพี่เหรอ แต่ที่แน่ ๆ ตอนนี้เมียผมอยู่ไหน" ที่จริงเขากำลังตามหาพิมพ์ญาดา แต่พอเห็นรถเข้ามา สุขายะก็เลยตรงมาที่รถคันนี้ก่อน
"ผมลืมถามไปเลย ว่าพ่อกับแม่จะกลับตอนไห
