"อย่าโกรธผมน่ะ แค่ขอนอนด้วยเฉย ๆ สัญญาว่าจะไม่ทำอะไร..ถ้าไม่จำเป็น" ใบหน้าคมกระตุกยิ้มแบบเจ้าเล่ห์
ร่างหนาค่อย ๆ นั่งลงบนเตียงแบบเบาที่สุด
"คนอะไรดื้อชะมัด" เขาเอนกายลงนอนข้างเธอ แต่ก็ไม่กล้าแตะตัวเพราะกลัวว่าเธอจะตื่นขึ้นมาโวยวาย มือข้างที่ถนัดได้ถูกยกขึ้นมาค้ำใบหน้าอันหล่อเหลา สายตาคมมองจ้องหญิงคนรักที่กำลังหลับใหลอยู่
"ผมขอโทษ" เขาไม่รู้เลยว่าสิ่งที่ตัดสินใจพูดกับน้องชายในห้องทำงานวันนั้น มันทำให้เมียกับลูกต้องลำบากขนาดนี้
และถ้าเหตุการณ์นั้นมันทำให้เธอเป็นอันตราย เขาคงจะไม่ให้อภัยตัวเองไปตลอดชีวิต
"ผมรักคุณ." ริมฝีปากหนาแนบลงหน้าผากบางทันทีที่พูดจบ
เช้าวันต่อมา
ดาวพระศุกร์ลืมตาขึ้น ก็ไม่เจอคนที่นอนอยู่ข้างกาย ที่จริงเมื่อคืนนี้เธอรู้สึกตัว และได้ยินทุกคำพูดของเขา เพราะเธอก็นอนไม่หลับเหมือนกัน
หญิงสาวลงมาข้างล่างก็ไม่เจอใคร เธอก็เลยเดินไปดูสวนกุหลาบหลังบ้าน เพื่อที่จะรดน้ำพรวนดิ
