รถยุโรปสีมัสตาร์ดขับมาจอดยังโรงรถภายในอาณาเขตคฤหาสน์ตระกูลวรหิรัญในช่วงใกล้ค่ำ เฌอริตาถือกระเช้าของฝากที่ใช้เวลาหลายชั่วโมงในการเลือก ค่อยๆ เปิดประตูก้าวลงจากรถอย่างระมัดระวัง มิวายบ่นคนขับกระปอดกระแปดออกมาให้ได้ยินกันสองคน
“ขับจอดชิดอะไรขนาดนั้น ถ้าฉันไม่ผอมจะออกได้ไหม?” เธอบ่นเขาออกไป เนื่องจากประตูรถฝั่งที่นั่งข้างคนขับเปิดได้ไม่ถึงสี่สิบห้าองศาด้วยซ้ำ
หากผลักออกไปกว้างกว่านี้คงสอยกระจกมองข้างของบีเอ็มดับเบิลยูสีขาวที่จอดอยู่ก่อนแล้ว
“ผลักชนไปเลยไม่เป็นไรหรอก”
“ฮะ!?” คำตอบจากน้ำเสียงสบายๆ ทำเอาคนสวยหันขวับ
ฟังจากน้ำเสียงไม่มีส่วนไหนบอกว่าเขากำลังประชด แต่การบอกว่าให้เปิดชนรถอีกคันนี่มันฟังดู...ประหลาด
“คันนั้นรถของเฮียเหม พี่คนรองของเรนนี่เอง เฮียเหมไม่ว่าหรอก ชิล~” พูดจบก็ยักไหล่ทำท่าชิลอย่างปากว่าจริงๆ
“บ้าป้ะ! รถตัวเองเสียหายใครจะไม่หงุดหงิด” เธอไม่เชื่อคำพูดของคนชอบโกหก ดันปร
