เฌอริตากลับมาที่เชอร์รี่ผับในรอบหลายวัน เอกสารมากมายรอให้เธอจัดการ จนต้องใช้เวลาเกือบครึ่งค่อนวันกว่าจะจัดระเบียบเอกสารได้
บางทีคงถึงเวลาหาฝ่ายบัญชีเข้าร้าน อีกหน่อยเธอต้องกลับไปดูแลธุรกิจของครอบครัว ดังนั้นอะไรที่สามารถให้คนอื่นช่วยดูแลได้ก็ควรจะหาคนมาช่วยจัดการให้เรียบร้อย
กระทั่งนาฬิกาปลุกดังแจ้งเตือนว่าถึงเวลานัดหมาย คนตัวเล็กจึงหยิบตลับแป้งขึ้นมาซับความมันส่วนเกินบนใบหน้า ก่อนจะสะพายกระเป๋าลงไปรอคนที่จะมารับไปกินมื้อเย็นด้วยกัน
“เจ๊ริต้ารอพี่เรนนี่เหรอคะ?” เสียงของแยมมี่ดังขึ้นจากมุมหนึ่งของร้าน
พนักงานคนอื่นๆ พลอยเงยหน้าจากการกินมื้อเย็น หันมามองยังเจ้าของร้านสาวเป็นตาเดียว
“อืม เขามาแล้วเหรอ?”
“ยังเลยค่ะ แต่แยมมี่เดาได้เพราะพี่หล่อเพิ่งมาบอกว่าเจ๊ริต้ากับพี่เรนนี่เป็นแฟนกัน”
พี่หล่อ? หนึ่งในบอดีการ์ดตรวจบัตรหน้าร้านที่เธอให้ไปช่วยยืนคุมเชิงไม่ให้พ่อตุกติกวันนี้ใช่หรือเปล่า
“
