สองวันต่อมา เฌอริตาหายป่วยเป็นปลิดทิ้ง อาจเพราะตกใจกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นจนเหงื่อตกไปทั้งร่าง ทำให้พิษไข้ที่สะสมในร่างกายถูกขับออกไปและกลับมาสุขภาพดี
แต่สิ่งที่ก่อกวนใจเธอกลับเป็นวสันต์ นับตั้งแต่ที่เขารู้ว่าห้องเธอมีอะไรก็เอาแต่ยิ้มกรุ้มกริ่มทุกครั้งที่เจอหน้ากัน แถมยังชอบทำตัวตีสนิทเรียกให้เดินไปชิมเครื่องดื่มที่ตนเองทำบ่อยครั้ง หลายครั้งเฌอริตาอยากเอามือฟาดปากให้หยุดพูด แต่กลัวว่าเขาจะเอาเรื่องนั้นไปพูดจึงได้แต่อดทน
“อาเจ๊ค้าบ~”
“อะไรอีก!” เธอเผลอขึ้นเสียงใส่อีกฝ่ายที่จู่ๆ ก็เรียกเธอต่อหน้าลูกค้าสาวสองคน
วสันต์กับลูกค้าแสดงสีหน้างุนงงไม่เข้าใจอารมณ์ของคนตัวเล็ก ก่อนที่บาร์เทนเดอร์หนุ่มจะชี้นิ้วผ่านไปทางด้านหลังของเธอให้สังเกตบางอย่าง
บอดีการ์ดซึ่งทำหน้าที่ตรวจบัตรหน้าร้านยืนข้างหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบ พอเห็นว่าเจ้าของผับสังเกตเห็นตนเองก็รีบก้มหน้ารอ
“เรนนี่แค่จะบอกว่า มีคนมาย
