เฌอริตาลืมตาตื่นขึ้นมาท่ามกลางความมืด เนื่องจากเจ้าของห้องปิดม่านกันยูวีเอาไว้จึงไม่อาจทราบได้ว่าตอนนี้กี่โมงแล้ว อีกทั้งนาฬิกาปลุกและไฟหัวเตียงที่ควรจะมีก็ไม่มี สุดท้ายจึงได้แต่นอนนิ่งพร้อมกับอาการจุกเสียดที่ยังหลงเหลือเล็กน้อย
จำได้ว่าหลังจากวสันต์คุยโทรศัพท์กับแยมมี่เมื่อคืนเขาโยนมันไว้ข้างเตียง คนตัวเล็กพยายามนอนปรับดวงตาให้คุ้นชินกับความมืดแล้วมองหาโทรศัพท์เครื่องที่ว่า เมื่อหยิบขึ้นมากดดูเวลาก็ต้องหลุดขำ
คนบ้าอะไรตั้งคิวอาร์โค้ดบัญชีตัวเองเป็นภาพพักหน้าจอ หัวเราะได้ไม่ทันไรก็ต้องหยุดลง เมื่อเหลือบตาดูเวลาปัจจุบัน
บ่ายสาม!!
คนตัวเล็กพุ่งตัวออกจากเตียงเพื่อคลำหาสวิตช์ไฟในห้องด้วยความตกใจ ก่อนที่เสียงโครมครามที่เจ้าตัวสะดุดผ้าห่มกลิ้งตกเตียงจะทำให้เจ้าของห้อง ซึ่งกำลังวุ่นวายอยู่ในครัวเดินมาเปิดประตูห้องนอนดูอาการ
“อาเจ๊เป็นไรเนี่ย! ตื่นมาก็ทำเสียงดัง เดี๋ยวชั้นล่างเขาขึ้นมาเคาะห้อ
