9. พี่ชายจำเป็น

9 - พี่ชายจำเป็น – เจเดนนอนราบไปยังโซฟาปรับนอน และแพรวเองก็ลงมืออย่างไม่รอรีอันใด ด้วยความที่ใคร ๆ ก็เรียกมือนักศึกษาแพทย์คนนี้ว่า หัตถ์เทวะ จนอาจารย์ รวมถึงแพทย์หลายคนแนะนำให้เธอไปทางศัลยศาสตร์ แต่เธอมีสิ่งแนวแน่ในใจไปแล้วนะสิว่าเธออยากเป็นหมอจิตแพทย์ ไม่นานนักการตัดไหมก็เรียบร้อยไม่ต้องใช้เวลามากจนเจ้าตัวยังไม่รู้สึกอะไรด้วยซ้ำ นิ้วบางนั้นลูบไปที่รอยแผลเป็นเล็ก ๆ ของเขาอย่างแผมเบาเพื่อตรวจสอบรอยนูนของแผล ซึ่งผลออกมาเป็นที่น่าพอใจ “เสร็จแล้วค่ะ” แพรวหันไปเก็บอุปกรณ์ในขณะที่เจเดนก็หยัดตัวลุกนั่ง “ขอบใจ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ย นั่นทำให้แพรวหันไปมองคนข้าง ๆ ด้วยรอยยิ้ม ‘รู้จักขอบคุณด้วยแหะ’ “ไม่เป็นไรค่ะ แต่ในฐานะอนาคตหมออย่างแพรว ไม่อยากเห็นพี่เจ็บซ้ำซากอะไรแบบนี้ คนอื่น ๆ ก็ด้วยดังนั้นช่วยใจดีกับร่างกายตัวเองด้วยนะคะ เพราะฐานที่ตั้งที่นี่มันไม่สามารถทำให้แพรวรักษาพี่ทุกอย่างได้เหมือนโรงพ