*****เพื่อกลบเกลื่อนอาการ ถังหูลู่เงยหน้าขึ้นและเปลี่ยนเรื่องทันที “ว่าแต่...เฮียเริ่มหิวหรือยังคะ?”
หยวนยิงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ก่อนจะพยักหน้ารับ “อืม...นิดหน่อย”
“งั้นหนูไปเอาขนมในครัวมาให้ดีไหม?"
เธอเสนอด้วยแววตาเป็นประกาย ดูเหมือนจะหลบซ่อนความรู้สึกได้เก่งขึ้น แต่ก็ไม่ได้แนบเนียนดีนัก
หยวนยิงหัวเราะเบา ๆ “พูดเหมือนเฮียเป็นคนหิวมากเลยนั่นแหละ ทั้ง ๆ ที่ตัวเองเป็นคนกินเยอะ ที่สำคัญนี่ใกล้จะมื้อค่ำแล้วด้วยจะกินอะไรอีก?”
ถังหูลู่ชะงัก ก่อนจะหรี่ตาลง “เฮียอะ!”
เธอยกมือขึ้นตีไหล่เขาเบา ๆ ด้วยความขัดใจ ใบหน้าหวานทำแก้มป่องอย่างงอน ๆ “หนูไม่ได้กินเยอะขนาดนั้นสักหน่อย!”
หยวนยิงหัวเราะในลำคอ ขณะที่มองเธออย่างเอ็นดู แววตาของเขาทอดมองเธอด้วยความรักและความพอใจที่ไม่ปิดบัง
แม้จะเป็นเพียงช่วงเวลาธรรมดา แต่บรรยากาศระหว่างพวกเขากลับอบอุ่นและเต็มไปด้วยความหมาย
“เหรอ?” หยวนยิงยิ้มเจ้าเล่ห์ “แล้
