ตอนนี้ก็เป็นเวลาพลบค่ำ ตะวันตกดินไปแล้ว..แต่ก็ยังพอทอแสงออกมาให้เห็นอยู่บ้าง
ณ.กระท่อมท้ายสวน..ได้มีผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่ที่ชานกระท่อมนั้น สายตาของเธอมองไปทั่วพื้นที่..ความว้าเหว่เริ่มก่อตัวเข้ามาในหัวใจ
หญิงสาวพยายามมากที่จะไม่คิดถึงผู้ชายคนนั้น แต่ยิ่งพยายามมันก็ยิ่งคิดถึง
"สวย" คำพูดแรกที่ผู้ใหญ่บ้านมองไปเห็นตอนที่เธอนั่งเหม่อลอยอยู่ มันช่างสะกดสายตาของผู้ที่มอง
"ผู้ใหญ่.. ??.." หญิงสาวจำได้แม่นเสียงนี้คือเสียงผู้ใหญ่บ้าน พอเธอมองไปที่ต้นเสียงก็เจอผู้ชายอีกคน "คุณ?!"
ลูกศรยันกายลุกขึ้นแบบอัตโนมัติ เพราะความตกใจ..เธอกำลังคิดถึงเขาอยู่แท้ๆ
"ลูกศร" ชายหนุ่มรีบวิ่งขึ้นไปบนกระท่อมนั้น เพราะตอนนี้คนตัวเล็กวิ่งเข้าไปด้านในแถมยังปิดประตูไว้ด้วย
"ตกลงเอ็งเป็นพี่ชายจริงไหม" ผู้ใหญ่บ้านรีบตามขึ้นมา เพราะเริ่มได้กลิ่นไม่ดี
"ลูกศร คุณเปิดประตูให้ผมก่อน" ไกรสรไม่ได้สนใจผู้ใหญ่บ้านเลย ตอนน
