"ลืมไปเลย" พอออกจากห้องพยาบาลแล้ว ถึงนึกได้ว่าลืมบอกพวกเขาไม่ให้บอกใครเรื่องที่เธอท้อง
แต่พอคิดอีกทีพวกเขาคงจะไม่เอาเรื่องนี้ไปพูดหรอกมั้ง
เช้าวันต่อมา.. วันนี้เป็นวันที่เปลี่ยนถ่ายเกล็ดเลือดของครรชิต เนตรนภาขอนอนเฝ้าลูก แต่เธอก็นอนไม่หลับ ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ไม่รู้ว่าอนาคตของเธอกับลูกที่อยู่ในท้องจะเป็นยังไง
เพราะยังไงเธอก็จะไม่ยอมให้พวกเขาพรากลูกไปอีกคนแน่ ส่วนครรชิต จำเป็นต้องให้พวกเขาดูแล..เพราะเธออยากจะให้ลูกมีชีวิตอยู่ต่อไป
"เป็นไงบ้างครับพี่" ธนูเดินเข้ามานั่งลงข้างพี่ชาย ที่กำลังนั่งรอลูกชายอยู่หน้าห้อง
"อาจต้องใช้เวลาหน่อย แล้วทำไมต้องลำบากมากันด้วย" คันศรมองดูน้องสะใภ้ที่ไม่ค่อยจะแข็งแรง
"ก็ช่อนะสิ อยากจะมาเป็นกำลังใจให้..พี่สะใภ้"
จบคำพูดของธนู..เนตรนภาและคันศรมองสบตากันโดยไม่ได้นัดหมาย คนที่หลบตาก่อนก็คืนเนตรนภา ส่วนคันศรยังมองหน้าของเธออยู่แบบนั้น
จนเวลาผ่านไป.. หม
