คนที่ดูแลธนูก็คือพยาบาลส่วนตัวที่แม่ของเขาจ้างมา เพราะกลัวว่าพวกแม่บ้านจะดูแลไม่ดีพอ
"คุณธนูตื่นมาทานข้าวทานยาก่อนค่ะ" มันคือเสียงของพยาบาลที่มาปลุก
"ช่อชบายังไม่มาเหรอครับ"
"ยังค่ะ"
เขาถามออกมาแค่นั้น และก็ไม่พูดอะไรอีก.. พอทานข้าวทานยาเสร็จ ก็นอนหลับไปอีกรอบเพราะฤทธิ์ยา
ตื่นขึ้นมาช่วงสายๆ ธนูแอบมองหาเผื่อเธอจะมา แต่ก็ไม่เห็นแม้เงา
"ถึงเวลากายภาพบำบัดแล้วค่ะ" เขานอนอยู่หลายวันจำเป็นต้องได้กายภาพบำบัด จะได้ฟื้นฟูกล้ามเนื้อที่ไม่ได้ใช้งานหลายวันให้กลับมาสมบูรณ์เหมือนเดิม
เย็นวันเดียวกันนั้น..
"อะไรนะครับแม่" ระหว่างที่นั่งทานข้าวเย็นกันอยู่ แม่ก็เล่าให้ฟังว่าช่อชบากลับไปทำงานแล้ว
"แม่ยอมใจเด็กคนนี้จริง ๆ"
พอได้ฟังแบบนั้นธนูก็ไม่มีคำพูด เขาทานข้าวเสร็จก็ให้พยาบาลพาขึ้นไปพักผ่อนบนห้อง
เช้าวันต่อมา..
ช่อชบาก็ทำเหมือนทุกครั้ง เธอตื่นเช้าหน่อยเพื่อออกมารอรถเมล์ที่หน้าปากซอย ไม่ใช่ว
