วันที่สามผ่านไป ทุกอย่างยังเหมือนเดิม แม่ของเขาก็ไม่ได้ติดต่อมา และชายหนุ่มก็ไม่ติดต่อไป..ดีเหมือนกันรอวันกลับเลยทีเดียว.. ไม่สิ..รอไม่ได้ เพราะยังมีอยู่หนึ่งคนที่ชอบโวยวาย
"พรุ่งนี้คุณติดต่อไปหาคุณแม่ของคุณเลยนะ" และคนคนนั้นก็เริ่มโวยวายขึ้นอีกครั้ง
"ไม่"
"คุณธนู!!"
"ไม่" เขาตอบไปเสียงแข็ง แล้วก็ทิ้งตัวนอนลงที่เตียง พร้อมกับดึงผ้าห่มมาคลุมหัวไว้
"แล้วเรื่องงานล่ะ"
"ไม่ทำ..และไม่ขยายกิจการแล้วด้วย"
"คุณพูดง่ายดีนะ!" หญิงสาวเดินเข้าไปกระชากผ้าห่มผืนนั้นออก
"อย่าหาเรื่องนะ.." สายตาคมจ้องมองคนที่กำลังหาเรื่องใส่ตัว
"ใครหาเรื่องคุณ!"
"ก็ที่คุณกำลังทำอยู่นี่ไง" ชายหนุ่มพูดพร้อมกับคว้าไปที่ตัวเธอหวังจะดึงลงมา แต่หญิงสาวถอยออกไปได้ทัน
"ฉันแค่อยากจะทำงานให้เสร็จๆ ไป"
"ถึงเราไม่ทำ แม่ก็มีคนอื่นมาทำแทนอยู่แล้ว"
"คุณคิดอะไรเป็นเด็กๆ ไปได้"
"คุณรู้เหรอว่าผมคิดอะไร..แต่สิ่งที่ผมคิดอยู
