เหมยลี่ค่อยๆ ลืมตาตื่นช้าๆ ด้วยความปวดเมื่อยไปทั้งตัวและหัวใจ เธอรู้สึกว่าด้านข้างของเธอกลับโล่งเหมือนไม่มีใครนอนอยู่ เธอพลิกตัวนอนหงายช้าๆ รู้สึกเจ็บรวดร้าวไปทั้งก้นและกลีบร่องมันชาไปหมด เหมือนโดนฉีดยาชา เธอมองเห็นว่าข้างๆ เธอไม่มีหยวนเฉินเช่นทุกวันที่ผ่านมา
ทุกวันงั้นเหรอ เธอจึงมองไปยังโต๊ะข้างเตียงเห็นว่ามีโทรศัพท์ของเธอวางอยู่ เธอเปิดหน้าจอดู ทำให้เธอรู้สึกตกใจว่าวันนี้วันอาทิตย์แล้ว เท่ากับว่าเธออยู่ในห้องนี้มาสี่วันแล้ว ลืมเดือนลืมตะวันไปเลย แต่กลับไม่มีสายเรียกเข้าของฟางเฟย เหมยลี่รู้สึกแปลกใจว่าทำไมฟางเฟยไม่โทรหาเธอเลย ทั้งที่เมื่อก่อนหยุดแค่วันเดียวฟางเฟยกลับโทรหาเธอไม่หยุด ถ้าเธอไม่ได้รับสาย เธอคิดว่าหยวนเฉินคงโทรไปบอกหรือไม่ก็ให้คนของเขาไปบอกฟางเฟยที่ไนต์คลับแน่นอน ถึงจะไม่มีเบอร์ของฟางเฟยโทรเข้ามา แต่ยังมีเบอร์ของเพื่อนๆ ของเธอโทรเข้ามาถึงห้าหกสาย คงคิดว่าทำไมถึงไม่ไปติวก่อนสอ
