บรรยากาศภายในรถลีมูซีนเงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่ทำงานเงียบกริบ ขับเคลื่อนพวกเขาผ่านท้องถนนของเมืองใหญ่ แสงไฟนีออนจากตึกสูงสะท้อนผ่านกระจกรถ ทอดเงาลงบนใบหน้าของทั้งสองคน
หยวนเฉินเอนกายพิงเบาะหนังราคาแพง ในมือหนาของเขาถือซิการ์ที่พ่นควันสีเทาจางออกมาอย่างผ่อนคลาย ดวงตาคมกริบของเขาจับจ้องไปที่เหมยลี่
“วันนี้เป็นยังไงบ้าง เข้ากับทุกคนได้ไหม?”
เสียงของเขาฟังดูเหมือนถามไปเรื่อย แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความสนใจจริงจัง
“ก็ดีค่ะ” เหมยลี่ตอบเรียบๆ ไม่แสดงอารมณ์มากนัก ดวงตาของเธอมองตรงไปยังท้องถนนด้านหน้า ไม่ได้หันไปสบตากับเขา หยวนเฉินยิ้มเล็กน้อย ดูเหมือนเธอยังปิดกั้นความรู้สึกกับเขาอยู่
เขาสูดควันซิการ์เข้าไปอีกครั้งก่อนจะพูดต่อ
“งานที่นี่หนักมากเลยนะ คุณคิดอยากจะเรียนต่ออีกไหม” หยวนเฉินเอ่ยถามเธอด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“มีเวลาอีกครึ่งปีถึงจะเข้าเรียนน่ะ ฉันก็เลยไม่กังวลเรื่องเรียนในตอนน
