เหมยลี่ก้าวเข้ามาในแผนกเลขานุการเป็นวันสุดท้าย ความรู้สึกใจหายอยากมาก และเอ่อล้นในใจของเธอ หลังจากทำงานที่นี่มากว่าปี ได้ร่วมงานกับเลขาหม่าเสี่ยวหยิน จางอวี้ กงซุนน่าหร่าน เจิ้นเสี้ยว เผิงจี้ หย่งรุ่ย และเพื่อนร่วมงานอีกมากมาย แม้จะเป็นเวลาเพียงไม่นาน แต่เธอกลับรู้สึกผูกพันกับที่นี่อย่างอยากมาก เพราะทุกๆ คนในแผนกดีกับเธอเสมอต้นเสมอปลาย ไม่มีคำว่าอิจฉา หรือริษยากันแม้แต่น้อย มีแต่เอื้อเฟื้อดูแลซึ่งกันและกันเรื่อยมา
การลาออกครั้งนี้ไม่ใช่เพราะจ่างซุนเค่อเพียงคนเดียว แต่เป็นเพราะเธอกำลังจะก้าวไปสู่บทบาทใหม่ของชีวิต คือการแต่งงาน เธอนึกถึงวันที่เธอพาหยวนเฉินไปพบพ่อของเธอไม่กี่วันมานี่ จ่างซุนเค่อแทบจะยิงแสกหน้าเขาต่อหน้าต่อตาของเธอ หากเธอไม่เข้าไปขวางไว้หยวนเฉินคงเหลือแต่ชื่อแน่ๆ พ่อของเธอไม่ชอบหยวนเฉินนั่นเป็นเรื่องตั้งแต่รุ่นปู่ของพวกเขา เมื่อหยวนเฉินเจอหน้าจางอวี้ จางอวี้ไม่ถูกชะตาอย่างยิ่
