หลังจากยืมหนังสือเสร็จ เหมยลี่ก้าวเดินมาหน้าห้องสมุด เธอเห็นว่าฝนตกลงมาอย่างหนักเหมือนกับฟ้ารั่ว เธอคิดว่าฝนคงตกนานแน่ เพราะไม่มีลมแต่อย่างใด อีกทั้งเธอนั่งรถรางมาที่นี่ไม่ได้ขับสกูตเตอร์คู่ใจมาก ถึงขับสกูตเตอร์มาที่นี่ก็กลับมาไม่ได้อยู่ดี เธอคงต้องรอให้ฝนซาก่อนถึงจะกลับได้ แต่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ฝนจะหยุดตก เธอเองต้องไปทำงาน เหลือเวลาแค่ชั่วโมงครึ่งต้องไปถึงบาบาร่าคลับ
เธอจึงตัดสินใจเดินออกไปนอกห้องสมุด เธอฝ่าพายุฝนออกไป แต่ทว่ามีร่มคันใหญ่สีดำมาบังร่างของเธอเอาไว้ เธอหันไปมองหยวนเฉินที่ตามเธอเหมือนเจ้ากรรมนายเวรไม่เลิก
“ฝนตกหนักมากเลยนะ คุณวิ่งออกมาทำไม ไม่กลัวป่วยเหรอไง” เขาขึ้นเสียงดุใส่เธอ เธอกลับไม่ได้สนในในสิ่งที่เขาพูดของเขาแต่อย่างใด
“ฉันต้องรีบไปทำงาน ขอตัวนะคะ” เธอเอ่ยบอกเขาด้วยน้ำเสียงจริงจังดังแข่งกับเสียงฝน เธอหมายจะเดินออกจากร่มที่เขาถืออยู่ เขากลับดึงมือเรียวของเธอไว้ก่อน แ
