บทที่ 18คิดถึงมากเลย 2

1378 คำ

ผ่านมาหลายนาทีประตูไม้บานนั้นถูกเปิดออกนำเข้าสู่ห้องพักภายในอพาร์ตเมนต์ที่อยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยมากนัก โซฟาสีเทาตั้งอยู่กลางห้องหันหน้าออกทางหน้าต่าง พร้อมกับจอทีวีตั้งอยู่บนชั้นริมหน้าต่าง พื้นลายไม้ปูด้วยพรมให้ความรู้สึกอบอุ่น ถัดไปโซนห้องครัวเปิดโล่งพร้อมกับเครื่องใช้ไฟฟ้าครบครัน มังกรลากกระเป๋าเดินทางเข้าไปเก็บด้านในห้องนอน ก่อนจะก้าวออกมาจากห้องพร้อมกับถอดเสื้อโค้ตของตัวเองออก ส่วนคนตัวเล็กเดินมานั่งลงบนโซฟา นัยน์ตากลมโตสีน้ำตาลกวาดมองไปรอบ ๆ ทุกสิ่งทุกอย่างถูกจัดวางอย่างลงตัว “มานั่งตักพี่สิน้อง มาๆ” น้ำเสียงใสของเพลงเหนือเอ่ยพูดพลางตบลงบนหน้าขาของตัวเองเบา ๆ เหมือนกับส่งสัญญาณบอกเขาที่ยืนมองอยู่ เมื่อได้ยินอย่างนั้นมังกรยกยิ้มก่อนจะเปล่งถ้อยคำตอบ “ปากดีนักนะนังชะนี อยากกินอะไรจะทำให้กิน” “อยากกินมึง มานั่งนี่สิ กูมาหาขนาดนี้แล้วจะยืนอยู่ทำไม” “กูนั่งแล้ว สรุปมึงอยากกินอะไร” ร

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม