“ยังอาบไม่เสร็จอีกเหรอคะ... คุณสามี” เสียงหวานเอ่ยเรียกอยู่ วิกเตอร์หันไปพบกับร่างเล็กกำลังปลอดชุดคลุมอาบน้ำออก ด้านในเป็นชุดลูกไม้ตัวบางสีขาวที่แทบไม่ได้ปกปิดอะไร
วิกเตอร์ใจเต้นแรงกับสายตาของปันหยาแล้วร่างสูงใหญ่ก็ลุกขึ้นยืน ไม่ปล่อยให้เวลาเสียไปแม้เสี้ยววินาที ชายหนุ่มก้าวไปอุ้มคนขี้ยั่วในท่าเจ้าสาวและเดินโทง ๆ ไปยังห้องนอน พอมาถึงเตียงกว้างก็วางเธอลงบนนั้น
ปันหยาหัวเราะคิกคักในอ้อมกอด อะไรที่สามีคนนี้พ่ายแพ้เธอรู้ดีที่สุด!
“ไม่กลัวแล้วหรือไง” เขาเอ่ยถามทั้งที่ยังขบกรามอย่างอดกลั้น
“กลัวไม่ได้กลัว ไม่ได้แปลว่าเราจะไม่ได้กันสักหน่อย” ใบหน้าดื้อรั้นของคนตัวเล็กทำเอาอดใจไม่ไหว คร่อมกายลงไปประกบริมฝีปากจูบในทันที
ใช่แล้ว... แม้ที่ผ่านมาปันหยาจะกังวลเรื่องการมีลูกสองคน แต่เรื่องบนเตียงนั้นก็ไม่ได้ขาดหายไปอย่างใด เพียงแค่ต่างฝ่ายต่างป้องกันเท่านั้น
ทว่าตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว เธอเชื่อมั่น
