แค่ทำงานแลกเงินจะเขินทำไม

ตอนที่ 8 แค่ทำงานแลกเงินจะเขินทำไม ด้วยความที่ดื่มไปไม่น้อย เช้าวันใหม่ปันหยาจึงตื่นขึ้นมาพร้อมอาการมึนหัว ทว่าความง่วงกลับหายวับเมื่อระลึกถึงเรื่องเมื่อคืน มือเล็กยกขึ้นแตะริมฝีปาก ก่อนใบหน้าจะเห่อร้อนขึ้นในทันตา มือรีบคว้าผ้าห่มมาคลุมตัวจนเหลือเพียงดวงตากลมโตโผล่ออกมา ยิ่งคิดก็ยื่งหน้าแดงมากขึ้นเรื่อย ๆ “ตื่นแล้วเหรอ” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น ยิ่งทำให้คนที่เพิ่งคลุมโปงกำผ้าแน่นกว่าเดิม “อีกสองชั่วโมงต้องเช็กเอาต์แล้ว จะลงไปกินข้าวเช้าหรือจะให้สั่งรูมเซอร์วิสขึ้นมา” เห็นดังนั้นวิกเตอร์ก็อดยิ้มเอ็นดู “อื้อ” คนตัวเล็กส่งเสียงในลำคอตอบกลับ เพราะไม่คิดว่าอีกคนจะอยู่ในห้องด้วย ก่อนจะคิดได้ว่ากว่าสามสัปดาห์ที่ผ่านมาก็เป็นแบบนี้ “อื้ออะไร เอาผ้าออกดี ๆ หยา เดี๋ยวหายใจไม่ออก” ไม่ว่าเปล่า วิกเตอร์ยังกระชากผ้าห่มออก แม้จะยื้อแย่งกันเล็กน้อย ทว่าแรงของผู้ชายย่อมชนะได้อย่างง่ายดาย “รู้แล้วน่า” “