"เป็นไงบ้างเรา"
ได้ยินเสียงนี้ คนที่กำลังทำสวนอยู่ถึงกับหันมองด้านหลัง พอรู้ว่าเป็นใคร เขาก็เลยมองไปรอบๆ แถวนั้น
"ไม่มีใครตามมาหรอก"
"สวัสดีครับคุณพ่อ" พอเห็นว่าปลอดคน สายลมถึงได้พนมมือไหว้ท่าน
"เราทำเองคนเดียวทั้งหมดเลยเหรอ" เพลิงกลับมานอนบ้านทุกวันก็จริง แต่ก็ออกไปแต่เช้า ไม่มีโอกาสได้มาเดินชมสวนหรอก
"ครับ"
"แสดงว่าเรามีฝีมือทางด้านนี้ด้วย"
"ก็พอมีบ้างครับ"
"พ่อคะ"
พอได้ยินเสียงเพลงพิณทั้งสองก็เลยไม่ได้คุยกันต่อ "ดีขึ้นแล้วเหรอเรา"
"ดีขึ้นแล้วค่ะ อยู่ดีๆ ก็รู้สึกมวนท้อง"
"กินอะไรผิดสำแดงหรือเปล่า"
"ยังไม่ได้กินอะไรเลยค่ะ"
"คุณเป็นอะไรครับ" ทีแรกว่าจะไม่พูดอะไรแล้ว แต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้
"ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย" พอหันไปพูดกับเขา เธอก็ทำสีหน้าคนละแบบที่พูดกับพ่อ
"พ่อว่าเข้าบ้านกันดีกว่า จะได้พักผ่อน"
"ค่ะ"
สายลมได้แต่มองตามเธอแบบเป็นห่วง
ดึกๆ คืนเดียวกัน..
"......" เพล
