เช้าวันต่อมา
มอนเน่ขยับตัวตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกระบมไปทั้งร่าง โดยเฉพาะช่วงล่างที่รู้สึกระบมจนต้องนิ่วหน้า
“อ๊อย..”
“ตื่นแล้วเหรอ แมวน้อย” อาเธอร์เดินเข้ามาในห้องพร้อมถ้วยซุปอุ่นๆ และรอยยิ้มสดใสผิดกับเธอที่สภาพสะบักสะบอมแทบดูไม่ได้
“ไม่ต้องมาตบหัวแล้วลูบหลังเลย เมื่อคืนหนูบอกให้พอก็ไม่พอ แล้วจะเอาแรงที่ไหนไปเรียนกันล่ะวันนี้” มอนเน่บ่นอุบพลางมองค้อนคนตัวโต
“เฮียขอโทษ... นี่ไง เฮียเตรียมของบำรุงไว้ให้เยอะเลย กินซุปก่อนนะเดี๋ยวไปเรียนไม่ไหว” เขาประคองเธอขึ้นมานั่ง เอาใจสารพัดจนมอนเน่เริ่มใจอ่อน ยอมกินของบำรุงที่เขาเตรียมไว้ให้จนหมด แล้วเขาจึงค่อยพาเธอไปเรียน
@ มหาวิทยาลัย
รถหรูของอาเธอร์เลี้ยวเข้ามาจอดที่ลานจอดประจำ มอนเน่ลงจากรถด้วยท่าทางงัวเงียจัด ขอบตาคล้ำจนต้องหยิบแว่นกันแดดมาสวมบังไว้ อาเธอร์รีบวิ่งลงมาประคองแฟนสาวพลางยื่นแก้วกาแฟร้อนๆให้อย่างเอาใจ
“ทำไมซื้อมาแก้วเดียวล่ะ เฮีย
