“ผมลานะครับ / สวัสดีค่ะ”
สองคนหันไปลาผู้ใหญ่ตามมารยาท พ่อกับแม่ของมินนี่พยักหน้ารับและมองทั้งสองคนอย่างไม่เต็มตานัก ในขณะที่อาเธอร์จับมือเล็กกำลังจะเดินออกจากห้อง
“อาเธอร์! เดี๋ยวสิ...”
เสียงมินนี่แหบพร่าและสั่นเครือดังไล่หลังมา อาเธอร์หยุดเดินแต่ยังคงกุมมือมอนเน่ไว้แน่น เขาค่อยๆ หันกลับไปมองหญิงสาวที่นอนหน้าซีดอยู่บนเตียงด้วยสายตาว่างเปล่า
“เธอยังมีอะไรอีกมินนี่ ทุกอย่างฉันได้พูดไปทั้งหมดแล้ว ”
“อาเธอร์... นายคือรักแรกของฉันนะ ฉันรักนายจริงๆ ฮึก... รักมากนะ” มินนี่พยายามส่งสายตาอ้อนวอนครั้งสุดท้าย หวังว่าคำว่ารักแรกจะช่วยดึงความทรงจำดีๆ ให้เขากลับมาใจอ่อน
“เหอะ” อาเธอร์แค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ แต่มันกลับฟังดูเย็นชาจนคนฟังใจหาย
“อย่าเอาคำว่ารักมาพูดมั่วซั่วเลยมินนี่ ถ้าเธอรักฉันจริงๆ เธอคงไม่ทำแบบนี้” เขาพูดอย่างไม่ใส่ใจ “ผลตรวจมันก็ฟ้องอยู่ ว่าในขณะที่เธอบอกว่ารักฉัน เธอก็แอบไปมีอะไรก
