“จะไปได้หรือยัง” เขาถามเสียงดุ กลบเกลื่อนอาการประหม่าของตัวเองเมื่อครู่ ก่อนจะก้าวขาขึ้นคร่อมบิ๊กไบค์คันใหญ่ด้วยใบหน้าตึงจัด
“ไปก่อนนะคะเฮียๆ”
มอนเน่ไม่ลืมที่จะหันไปโบกมือบ๊ายบายให้บรรดาเฮียๆ ที่ยังยืนมองตาค้างกันอยู่ แล้วจึงเดินตรงมาหาเขาที่รถ อาเธอร์ ยื่นหมวกกันน็อกใบโตให้ดูไม่ใส่ใจนัก เธอรับมาสวมทันที แต่เพราะขนาดศีรษะที่ต่างกันมาก หมวกจึงหลวมจนเกือบจะหลุดลงมาปิดตา
“เฮีย! ปรับสายให้หน่อยสิ มันหลวมอา”
ร่างเล็กขยับก้าวเข้าไปชิดเขาอีกนิดเพื่อให้ปรับสายได้ถนัด ร่างสูงถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างนึกรำคาญ แต่ก็ยอมโน้มตัวลงมาหาโดยไม่พูดอะไร
ในจังหวะนั้นเอง...
อาเธอร์ ที่เอื้อมมือมาจับสายรัดคางกลับรู้สึกเหมือนหัวใจสะดุด กลิ่นหอมอ่อนๆ คล้ายแป้งเด็กผสมดอกไม้จางๆ ที่ลอยมาจากตัวเธอปะทะเข้ากับจมูกอย่างจัง มันเป็นกลิ่นที่สะอาดและละมุนมาก จนเขาเผลอสูดดมเข้าไปเต็มปอด
เขาก้มลงมองใบหน้าใสที่อยู่ห่างกัน
